( 1030 ) 30 - از سخنان آن حضرت است به ابن عباس هنگامى كه أو را به سوى زبير فرستاد تا أو را پيش از جنگ جمل تشويق به أطاعت از خود وبازگشت كند
: لَا تَلْقَيَنَّ ؟ طَلْحَةَ ؟ - فَإِنَّكَ إِنْ تَلْقَهُ تَجِدْهُ كَالثَّوْرِ عَاقِصاً قَرْنَهُ - يَرْكَبُ الصَّعْبَ وَيَقُولُ هُوَ الذَّلُولُ - وَلَكِنِ الْقَ ؟ الزُّبَيْرَ ؟ فَإِنَّهُ أَلْيَنُ عَرِيكَةً - فَقُلْ لَهُ يَقُولُ لَكَ ابْنُ خَالِكَ - عَرَفْتَنِي ؟ بِالْحِجَازِ ؟ وَأَنْكَرْتَنِي ؟ بِالْعِرَاقِ ؟ - فَمَا عَدَا مِمَّا بَدَا ( 7210 - 7173 ) قال ؟ السيد الشريف ؟ وهو أول من سمعت منه هذه الكلمة - أعني فما عدا مما بدا
[ لغات ]
( يستفيئه ) : بازگشت دادن برگرداندن از فعل فاء كه به معناى رجع به كار گرفته شده است . در بعضي روايات به جاى ، تجده كالثور ، تلقه تلقه من الفيئة على كذا به كار رفته ، وبه معناى أو را بدين هيأت عجيب وغريب خواهى ديد .
( عقص ) : كج ، منظور از عقص ثور دو شاخ گاو است عقص به فتح عين الفعل ، فعل متعدي است وعقص به كسر لازم است .
( صعب ) : در اين جا به معناى چارپاى چموش وناآرام به كار رفته است .
( ذلول ) : رام ، در اختيار .
( عريكه ) : صفت مشبّه فعيل به معناى مفعول است ، و « ة » آخر كلمه براي نقل معناى وصفى به اسمى به كار رفته . عرك در أصل معناى نرم شدن پوست با دباغى وجز آن معنى مىداده است .
( عدا ) : گذشتن ، تجاوز كردن ( بدا ) : آشكار شد ، ظاهر گرديد .