بوده است . وحكم مقدّر خداوند در بارهء بيتابى كنندگان اين بوده كه آنها قاتل عثمان باشند وبدينسان گرفتار جزع ودر نتيجة رذيلت شوند .
امام ( ع ) در پايان كلام خود ، حكم اين أمور را به خداوند نسبت داده است ، تا آيندگان را توجّه دهد ، كه در جريان قتل عثمان از حمايت هر دو جناح بركنار بوده است . تا ضمن اشاره به علت وقوع قتل كه از ناحيهء عثمان خودرأيى واز جانب شورشيان ناشكيبايى وشتابزدگى باشد عدم دخالت خود را ثابت كند .
ممكن است كه منظور از « حكم » حكمي باشد كه در آخرت براي تمام افراد از پاداش وكيفر به عنوان سزاى عمل آنان خواهد بود .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 127
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص١٢٧