آيه استفاده مىشود كه منظور از
« أَهْلَ الذِّكْرِ »
علماء اهل كتاب بودهاند و مراد از كسانى كه مأمور بسؤال و پرسش شدهاند عوام الناس يهود بودهاند و مراد از مسائل مورد سؤال علائم و آثار نبوت ( كه در كتب آسمانى آنها مذكور است ) بوده است بنابراين ما باشيم و ظاهر آيه مباركه ، آيه مباركه سؤال ، ربطى به حجيّت خبر واحد ندارد .
( توضيح عبارت ) ( قوله فظاهرها بمقتضى السياق . . . ) يعنى مقتضاى صدر و ذيل آيه اين است كه مخاطبون آيه ، عوام يهودند و منظور از اهل ذكر ، علماء يهود مىباشند .
( قوله بالبيّنات و الزبر . . . )
« بِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ »
متعلق به محذوف مىباشد ( ارسلناهم بالبيّنات و الزبر ) بيّنات يعنى دلائل واضحه ،
« وَ الزُّبُرِ »
يعنى كتاب آسمانى .
( و ان كان مع قطع النظر عن سياقها . . . ج ص 133 س 2 ق ص 82 س 9 )
اگر استدلال به آيه سؤال با صرفنظر از سياق آن و با توجه به خود جمله ( فاسئلوا اهل الذكر ) عمل شود 3 تا ايراد وارد مىباشد :
ايراد اول : ( اوّلا انّه ورد فى الاخبار . . . ) اين است كه طبق روايات مستفيضه مراد از اهل ذكر ، ائمه عليهم السلام مىباشد و حتى در كتاب اصول كافى در رابطه با اخبار مستفيضه ، بابى منعقد شده است و شيخ طبرسى در تفسير مجمع البيان و روايت مستفيض را به صورت روايت مرسله ( بعضى از ناقلين در سلسله روايت را از قلم انداخته است ) از امام على عليه السلام نقل نموده است . ( روايات مستفيضه اخبارى است كه زياد نقل شده باشد منتهى به سرحد تواتر نرسيده باشد ) علىاىحال اگر مراد از اهل ذكر ائمّه عليهم السلام باشد آيه سؤال بيگانه از وجوب عمل بخبر واحد از باب تعبّد ، خواهد بود چه آنكه وجوب عمل به