مسئله قول مرئه راجع به ( ما فى بطنها من حمل ) حصول علم و يقين غيرممكن است و قول مرئه واحدة هرگز مفيد علم نمىباشد درحالىكه قول مرئه ، حجة است بنابراين در آيه مباركه ، ايضا قول مظهر تعبدا حجت و واجب القبول خواهد بود .
جواب : ما حصل پاسخ اين است كه در مورد قبول قول مرئه و شهادة شهادتين دليل موجود است بر اينكه حصول علم و يقين لازم نمىباشد چه آنكه اگر حصول علم شرط باشد امر باظهار مرئه از ما فى بطنها ، و امر بشهادة عدلين ، لغو مىشود بنابراين در خصوص اينگونه موارد ، حصول علم و يقين ، شرط نمىباشد .
ايراد سوم : ( مع امكان كون وجوب الاظهار . . . ) اين است كه اظهاركنندگان حق و بيانگران علائم نبوّت ، يكى دو نفر نمىباشند بلكه عدّه كثيرى مىباشند كه از گفتار آنها علم و يقين حاصل مىشود .
( و من جملة الآيات التى استدلّ بها بعض المعاصرين قوله تعالى . . . ج ص 132 س 13 ق ص 81 س آخر )
( وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ )
ترجمه آيه 43 سوره نحل ( كه در سوره انبياء هم ذكر شده است ) اين چنين است : « ما پيش از تو جز مردانى كه به آنها وحى مىكرديم نفرستاديم اگر نمىدانيد از اهل اطلاع سؤال كنيد » .
تقريب استدلال به آيه ، نظير استدلال به آيه كتمان است : سؤال از اهل ذكر به حكم آيه ، واجب است و از لازمه وجوب سؤال ، اين است كه قول مسئول عقيب پرسش ، واجب القبول باشد و اگر قبول واجب نباشد وجوب سؤال لغو و بىفايده خواهد بود ( مرحوم شيخ دامنه استدلال را به حدّى توسعه مىدهد كه خبر واحد را شامل گردد ) از وجوب قبول قول مسئول در واقعه مورد نظر ، ثابت