يا خطا امور غير از احكام دينى را انذار نموده باشند )
( فانحصر وجوب الحذر فيما اذا علم . . . ) نتيجه وجه دوّم : وجوب حذر اطلاق ندارد و بطور مطلق و فراگير كه علم و ظن را شامل شود نخواهد بود بلكه فقط در صورتى واجب است كه شخص انذارشده علم و يقين داشته باشد بر اينكه شخص انذاركننده در انذار از احكام دينى و واقعى صادق مىباشد سرانجام وجوب حذر در فرض حصول علم تحقق مىيابد و مدعا اين است كه وجوب حذر هم در فرض حصول علم و هم در فرض حصول ظن ثابت باشد .
( فهو نظير قول القائل . . . ) انذار مذكور در آيه نفر ، نظير اين است كه قائلى بگويد : ( اخبر فلانا باوامرى لعلّه يمتثلها ) اوامر و دستورات من را به فلان شخص خبر بده شايد فلان شخص اوامر من را امتثال نمايد . كه وجوب امتثال متوقف و وابسته به آنست كه اوامر و دستورات او براى فلان شخص محرز و مسلّم باشد .
( فهذه الآية نظير ما ورد . . . ) آيه مباركه نفر ، نظير آنست كه يكى از معصومين ( ع ) به شخص دستور بدهد كه اخبار و روايات ائمه ( ع ) را براى مردم نقل نمايد مثلا امام على عليه السلام به ابن عباس دستور مىدهد كه اخبار و روايات ائمه عليهم السلام را براى مسلمين نقل نمايد غرض و مقصود على ( ع ) اين است عمل به احكام واقعى ( محرّمات و واجبات ) بر مسلمين واجب است و مقصود امام على ( ع ) اين نيست كه هرچه را ابن عباس براى مردم نقل و حكايت نمايد و لو آنكه علم به مطابقت نقل ، با واقع حاصل نباشد تصديق ابن عباس واجب و لازم باشد . به سخن ديگر غرض امام على ( ع ) از دستور دادن به نقل روايات ، اين است كه احكام واقعى الهى به عباد للّه برسد و عباد للّه به آنها عمل نمايد و مقصود امام على ( ع ) اين نيست كه قول ابن عباس بعنوان خبر واحد و از باب تعبّد حجّت باشد . ( و لا يعدّ هذا ضابطا . . . ) از دستور دادن على ( ع ) مبنى بر
أوضح الشروح في فرائد الأصول ( شرح فارسى بر رسائل شيخ انصارى ) ( فارسى ) — صفحة 355
مساهمون: الشيخ الأنصاري
ص٣٥٥