جهت اثبات اينكه خبر واحد محلّ بحث ، خارج از تحت شمول آيه مىباشد در رابطه با مسئله فرق و تفاوت بين خبر واحد و فتواى مجتهد و وعظ وعّاظ و ارشاد مرشد ، توضيح مىدهد : آقاى منذر و خوفدهنده گاهى از اوقات ، بر وجه فتوا ، انذار مىدهد يعنى مدلول و مفهوم خبر ، را طبق اجتهاد و استنباط خودش ، نقل مىنمايد مثلا مىگويد : ( يا ايها النّاس . . . اى مردم از خدا بترسيد در مورد شرب عصير « آب انگور » كه شرب آن حرام است و باعث عقاب و مجازات خواهد شد ) و گاهى از اوقات بر وجه نقل خبر است يعنى خبر و روايتى را از امام ( ع ) حكايت مىنمايد مثلا مىگويد : ( امام ( ع ) فرموده است كسى كه شرب عصير نمايد گويا شرب خمر نموده است )
بنا بر وجه اوّل حذر و قبول ، بدنبال انذار فقط براى مقلّدين شخص انذاركننده ، واجب است و بر غير مقلّدين واجب نمىباشد و اما بنا بر وجه دوّم ( فله جهتان . . . ) يعنى انذار بر وجه دوم كه با لفظ خبر ، انذار نمايد و در ضمن انذار ، خبرى را از امام ( ع ) حكايت نمايد ايضا داراى دو جهت است جهت اوّل بازگشت به همان « اجتهاد در معناى حكايت » دارد يعنى آقاى مفتى عين الفاظ روايت را نقل مىكند و فتوا و نظر خود را اعلام مىنمايد و درعينحال انذار و تخويف مىدهد چنانچه ابن بابويه به عين الفاظ روايت فتوا مىداد ، در جهت اوّل از انذار ، حذر بدنبال انذار ، فقط براى مقلّد واجب است و براى ديگران و مجتهدين ديگر حجّت نخواهد بود .
( و امّا الجهة الثانيّة . . . ج ص 131 ، س 1 ، ق ص 81 ، س 2 )
جهت دوم انذار به صورت فتوا نمىباشد و بلكه به صورت حكايت و خبر دادن است كه براى مجتهد ديگرى كه اين حكايت را از منذر استماع مىنمايد ، مفيد است منتهى وظيفه مجتهد ديگر اين است كه منذر را در اينكه خبر حكايت شده از امام ( ع ) صادر شده است ، تصديق نمايد و بر مجتهد ديگر حذر و تخوف
أوضح الشروح في فرائد الأصول ( شرح فارسى بر رسائل شيخ انصارى ) ( فارسى ) — صفحة 358
مساهمون: الشيخ الأنصاري
ص٣٥٨