نفر الى التفقه واجب خواهد بود .
جواب سوم : ( و ثالثا انّه قد فسّر الآية بان المراد نهى المؤمنين ج ص 128 ، س 1 ، ق ص 79 ، س 5 )
ما حصل جواب سوّم اين است : يكى از تفسيرهاى آيه از اين قرار است :
منظور و مقصود خداوند اين است كه از كوچ كردن همه مؤمنين و مسلمين بسوى جهاد و جبههء جنگ ، نهى فرموده است و جمله
( ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً )
ظهور در اين مطلب دارد ( و امر بعضهم . . . ) عطف بر « نهى المؤمنين » است يعنى ( بان المراد امر بعضهم ) و مقصود خداوند اين است كه بعضى از مؤمنين امر نموده پيامبر ( ص ) را در مدينه تنها نگذارند و بايد بعضى از مسلمين در خدمت آن حضرت ( ص ) بمانند و مسائل مربوط به حلال و حرام را فراگيرند و وقتى كه مجاهدين از جبهه برگشتند آنها را انذار نمايند .
( نتيجه جواب ) آيه مباركه در وجوب تفقه و انذار ، ظهور دارد و بايد آيه را حمل بر اين معنى نمود و كسى نمىتواند ظهور آيه را در وجوب تفقّه و انذار منكر بشود . ( و ان لزم مخالفة الظاهر فى سياق الآية ) با تفسير مذكور هم مرتكب مخالفت ظاهر سياق آيه و ظاهر بعضى از الفاظ خواهيم شد اما مخالفت سياق آيه به اين جهت است : اگر آيه مربوط به وجوب تفقه باشد ذكر آن در جمله آيات جهاد خلاف سياق و راندن كلام است و اما مخالفت ظاهر بعضى از الفاظ به اين جهت است : كه در ارجاع ضمائر بنا بر تفسير مذكور مواجه با مخالفت ظاهر مىشويم
( ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ )
ظاهر كلام مقتضى است كه ضمير « يتفقهوا » به نافرين رجوع شود و همچنين ضمير
« لِيُنْذِرُوا »
علىاىحال