است » استفاده مىشود كه كتمان آنچه كه زنها در شكم دارند ( حمل ) بر زنها حرام است و اظهار واجب مىباشد از وجوب اظهار و حرمت كتمان ، وجوب قبول قول مرئه راجع به حامله بودن و حامله نبودن ، استفاده مىشود .
( نتيجه ) نتيجه استدلال اين مىشود كه از وجوب نفر ( كوچ كردن ) وجوب تفقّه و انذار ثابت مىگردد و از وجوب انذار وجوب قبول و حذر ثابت مىشود سرانجام قول منذر واجب القبول مىباشد و حجيّت و اعتبار خبر واحد را آيه مباركه نفر ، افاده خواهد نمود .
( فان قلت المراد بالنّفر النّفر الى الجهاد . . . ج ص 127 ، س 14 ، ق ص 78 ، س 23 )
حاصل اشكال اين است كه منظور از نفر ( كوچ كردن ) نفر بسوى جبهه جنگ مىباشد و از صدر آيه
( وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً . . . )
« نبايد مؤمنون همگى كوچ كنند پس چرا گروهى كوچ نمىكنند . . . » همين كوچ كردن بسوى جبهه ، استفاده مىشود بنابراين غاية و مقصد از نفر الى الجهاد تفقّه و انذار نمىباشد گرچه گاهى از اوقات تفقّه اين است كه بصيرة و بيناى براى مجاهدين ، از مشاهده نشانههاى الهى و غلبه دوستان خداوند بر دشمنان و از سائر چيزهاى كه در جنگ اتفاق مىافتد ، حاصل مىگردد و در موقع بازگشت از جبهه جنگ براى قومشان گزارش مىنمايند بنابراين تفقّه و انذار از غايات واجب نبوده تا با وجوب ذى غاية واجب بشوند و ساختمان استدلال مزبور ، از اساس و بنيان ، منهدم مىگردد .
( قلت اوّلا . . . ج ص 127 ، س 20 ، ق ص 79 ، س 2 )
سه جواب از فان قلت ارائه شده است جواب اوّل : ما حصل آن اين است :