و الى احد الاولين . . .
به يكى از دو صورت ( وجوب قرائت در صلاة منوط به قرآن واقعى باشد و يا منوط به متواتر فى الجملة باشد ) حكم محقق ثانى و شهيد ثانى ، ناظر مىباشد هر دو بزرگوار بجواز قرائت در صلاة طبق قراءات ثلاث ( كه ذكر شد ) حكم نمودهاند دليل آن دو اين است كه شهيد اول و علامه ، تواتر قراءات ثلاث را ادعا نمودهاند و آن نقل تواتر ، از نقل اجماع چيزى كم ندارد و هر دو نقل دليل مىباشند .
و الى الثالث . . .
وجه سوم اين بود كه هر حكم بوجوب قرائت در صلاة منوط به آن است كه تواتر قرائت از نظر مصلّى ثابت شده باشد به اين وجه سوم كلام صاحب مدارك و استادش مقدس اردبيلى ، ناظر مىباشد هر دو بزرگوار عليه محقق ثانى و شهيد ثانى ، اعتراض نمودهاند و فرمودهاند كه عمل محقق ثانى و شهيد ثانى ( مبنى بر تجويز قرائات ثلاث در صلاة ، بدليل نقل تواتر آنها توسط شهيد اول و علامه ) كار درستى نمىباشد و اين عمل به معناى اين است كه ثبوت تواتر در نزد قارى و مصلّى شرط نباشد . بنابراين صاحب مدارك و مقدس اردبيلى بوجه سوم توجّه دارند يعنى ثبوت تواتر را در نزد خود قارى و مصلّى شرط مىدانند .
( و لا يخلو نظرهما . . . ) نظر صاحب مدارك و مقدس اردبيلى خالى از اشكال نمىباشد چه آنكه وجوب قرائتى كه منوط به قرآن واقعى باشد به وسيله نقل تواتر با همان شرط مذكور ، ثابت مىشود به سخن ديگر اشتراط تواتر در قرائت ، دليلى ندارد و آنچه كه ثابت و مسلّم مىباشد جواز قرائت به چيزى است كه نبى ( ص ) آن را قرائت نموده باشد و تواتر دخالتى ندارد .
قوله
و من جملة الظنون الّتى توهم حجيّتها بالخصوص الشهرة فى الفتوى
ج ص 105 س 1 ق ص 65 س 8 .
پيش از ورود در اصل بحث و توضيح عبارات كتاب با اقسام شهرة و آن قسمى كه مورد بحث مىباشد ، آشنا مىشويم شهرة داراى سه قسم مىباشد شهرة