علىاىحال از مسئله مورد بحث معلوم مىشود اگر وجوب قرائت در نماز منوط به آن باشد كه آنچه در صلاة قرائت مىشود بايد . قرآن واقعى باشد ( يعنى چيزى باشد كه نبى اكرم ( ص ) قرائت نموده است ) در اين فرض شك و شبههاى نيست كه به نقل تواتر مىتوان اعتماد نمود مرحوم شهيد از تواتر قراءات ثلاث ( قرائت ابى جعفر و دو برادرش ابى يعقوب و ابى بن خلف ) خبر داده است و به نقل او مىتوان اعتماد نمود يعنى با نقل شهيد « ره » كه خبر واحد است ، تواتر ثابت مىشود ، منتهى با شرطى كه بيان گرديد : يعنى نقل مرحوم شهيد مبنى بر تواتر قراءات ثلاث ) با اثبات قرآن بودن ، ملازمه عادى داشته باشد مثل اينكه آقاى ناقل تواتر ، خبر بدهد بر اينكه هزار عادل خبر داده است كه نبى اكرم ( ص ) ( ملك يوم الدين ) قرائت نموده است ، خبر اين ناقل حجت است و ملازمه عادى بين خبر دادن هزار نفر و قرائت نبى ( ص ) و قرآن بودن ، برقرار مىباشد سرانجام ثابت مىشود كه ( ملك يوم الدين ) واقعا قرآن مىباشد و قرائت آن در نماز جائز خواهد بود .
و كذا لا اشكال فى الاعتماد . . .
و همچنين در اعتماد به نقل تواتر ، ( البته بدون شرط مزبور ) در فرض كه وجوب قرائت در نماز منوط به آن باشد كه تواتر قرائت فى الجملة ثابت شده باشد ، اشكال و ايرادى وجود ندارد يعنى تواتر قرائتى اگر در نزد غير ، ثابت شده باشد ، در نماز جائز مىباشد بنابراين اگر مرحوم شهيد تواتر قرائت « ملك » را نقل كرده باشد لااقل در نزد خود مرحوم شهيد تواتر قرائت مذكور ثابت است و همين تواتر فى الجملة در جواز قرائت در صلاة ، براى كس ديگر كافى مىباشد .
و اما اگر ماجرا از اين قرار باشد كه قرائتى در صلاة جائز است كه تواتر آن در نزد مصلّى و يا مجتهد و مرجع تقليد او ، ثابت باشد ، نقل مرحوم شهيد تواتر ان قرائت را ، مفيد نمىباشد چه آنكه ثبوت تواتر در نزد مرحوم شهيد معنايش اين نيست كه از نظر مصلّى و مجتهد او ، ايضا تواتر ثابت باشد .
أوضح الشروح في فرائد الأصول ( شرح فارسى بر رسائل شيخ انصارى ) ( فارسى ) — صفحة 256
مساهمون: الشيخ الأنصاري
ص٢٥٦