داد ، و در اين هنگام اين اشعار را كه از سرودههاى « حمران بن مالك خثعمى » در روز قرن ( يكى از جنگهاى عربى جاهلى ) است ، به عنوان رجز مىخواند :
اقسمت ان لا اقتل الّا حرّا * و ان رأيت الموت شيئا نكرا
اكره ان اخدع او اغرّا * او اخلط البارد سخنا مرّا
كلّ امرء يوما يلاقى شرّا * اضربكم و لا اخاف ضرّا
« سوگند به خدا ياد كردهام كه جز با آزادگى كشته نشوم ، گرچه مرگ را چيز سخت و ناگوار بنگرم . من دوست ندارم كه دستخوش نيرنگ و فريب گردم يا آب خنك را با آب تلخ بياميزم ( جنگيدن را رها سازم و تسليم ذلّت شوم ) هر كسى روزى گرفتار تلخى ( مرگ ) مىشود ، حال كه چنين است با شما مىجنگم و ترسى از زيان و ضرر ندارم . » دشمنان گفتند : « نمىخواهيم تو را فريب دهيم و نيرنگى در كار نيست . » حضرت مسلم عليه السّلام به سخن دشمنان اعتنا نكرد ، و به جنگ ادامه داد ، سرانجام بر اثر زخمهايى كه بر پيكرش وارد شده بود ، مورد حملهء شديد دشمن قرار گرفت ، يكى از دشمنان از پشت سر چنان نيزه بر او وارد ساخت كه آن حضرت به روى زمين افتاد ، و به اسارت دشمنان درآمد .
پاسخهاى دندانشكن مسلم عليه السّلام به ابن زياد
هنگامى كه مسلم عليه السّلام را بر ابن زياد وارد كردند ، مسلم عليه السّلام با كمال بىاعتنايى بر او وارد شد و به ابن زياد كه در مسند غرور تكيه نموده بود سلام نكرد .