آورده و به فارسى آن همّت گماشته است . ترجمهء كتاب در رمضان 1055 پايان يافته است . « 1 »
ترجمة الجنة الواقية
اين كتاب مختصرى است كه كفعمى از كتاب جنة الامان الواقية خود انجام داده است . مترجم اين مختصر محمد رضا بن امير محمد قاسم الحسينى قزوينى است كه به خطا آن را الجنة الباقية و الجنة الوافية ناميده است . « 2 » وى در آغاز از اهميت دعا و كتب ادعيه ياد كرده و سپس گفته است كه « اما مثل الجنة الباقيه و الجنة الوافية ، مختصر و مفيدى كه قليل اللفظ و كثير المعنى باشد ، نوشته نشده است و چون اين كتاب مذكور به لغت عربى در عقد تصنيف درآمده ، اكثر فرس از استفاده از آن محروم بودند ، يكى از برادران در هزار و نود [ 1090 ه ] ، از اين فقير عديم الاستطاعهء كمبضاعت التماس نمود كه اين كتاب شريف را به لغت فارسى ترجمه كند به نوعى كه جميع خلايق از آن مستفيد و بهرهمند گردند » .
وى دربارهء سبك ترجمهء خود مىنويسد : « و مخفى نماند كه از اكثر عباراتى كه افاده تامّى نمىگردد ، دست برداشته ، شروع در مطلب كرد كه در همهء اوقات در حضر و سفر همراه توان داشت و اگر بر عباراتش فردا فردا و بر كلماتش صرفا صرفا اوقات صرف مىكرد ، هرآينه از مطلب بازمانده ، از مدعا محروم مىشد . ملتمس بر ناظرين در اين ترجمه اين كه ، مترجم را به دعاى خير يادآورى نمايند و بر قصورى كه مطلع شوند ، قلم عفو بكشند ( برگ 3 - پ و 4 - ر ) . نسخهاى از اين كتاب به شمارهء 3356 در كتابخانهء آية اللّه مرعشى نگهدارى مىشود .
شرح اربعين حديث
اين اثر از سيد محمد بن محمد باقر حسينى خاتونآبادى ، ترجمهء كتاب اربعين حديث شيخ سليمان بن عبد اللّه ماحوزى بحرانى است كه اصل آن در سال 1106 تأليف شده و بعد از آن مترجم ، كتاب را به دستور شاه سلطان حسين صفوى ترجمه كرده است . وى در مقدمه ، پس از شرحى از همّت شاه ، در ترجمهء متون عربى به فارسى و مأمور كردن علما بدين كار ، دربارهء كار خود مىگويد : « لهذا اكثر اوقات آن جمع سعادت سمات ، به ترجمهء بعضى از مذكورات مأمور مىشدند تا در اين اوان فرخندهنشان ، امر اشرف أعلى صادر گرديد كه داعى دوام دولت ابد پيوند ، كتاب اربعين در مناقب و فضايل حضرت امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام را كه تأليف يكى از افاضل بحرين است ، به لغت فارسى و عبارات واضحه كه مشتمل بر الفاظ غريبه و مشكله نباشد ، ترجمه نمايد كه عوام و خواص و اوساط الناس از
هامش
( 1 ) . بنگريد : دانشپژوه ، فهرست ملك ، ج 2 صص 131 - 132
( 2 ) . مقايسه كنيد با : آقابزرگ ، ذريعه ، ج 5 صص 157 ، 161