جهت خودشان بوده ، بر علما و صلحاى شيعه بر نخواهد گشت . »
افندى - گويا به نقل از مصائب النواصب - سپس به بحث روزهء روز عاشورا پرداخته و ضمن اشاره به اين كه دليل شرعى خاصى در شيعه براى استحباب روزهء عاشورا نيست ، به نقل از فيروزآبادى صاحب قاموس المحيط آورده كه وى در رسالهء سفر السعادة نوشته است كه « ائمه اهل حديث گفتهاند كه سرمه كشيدن در روز عاشورا بدعت قاتلان حضرت امام حسين عليه السلام است » . بعد نيز - به نقل از قاضى نور الله - به برخى اظهار نظرهاى جزيى ديگر مير مخدوم پاسخ داده شده است . از جمله در برابر طعنهء مير مخدوم كه شيعيان تربت مىخورند و خدا اينچنين خاك خورد آنان مىدهد ، پاسخ مىدهد كه در عوض بايد به فتواى محمد بن حسن شيبانى نگريست كه مىگويد : هر حيوانى كه در شريعت خوردن گوشت او حلال باشد ، خوردن بول و فضلهء او نيز حلال است و بدين ترتيب خوردن سرگين را تجويز مىكند . ( ص 120 - 121 ) . افندى در ادامه برخى از مطالب قاضى را شرح كرده است . از جمله اين سخن مير مخدوم كه شيعهها را براى اين تحليل خود كه عمر را زمينه ساز واقعه كربلا مىدانند ، مورد طعنه قرار مىدهد ، افندى در مقام شرح سخن قاضى كه اصل آن مطلب را قبول دارد ، توضيح مىدهد كه مقصود از اين تحليل ، بيعت سقيفه است كه بانى و باعث آن خليفهء دوم بوده و بعد هم تعيين عثمان كه او نيز معاويه را در شام نصب كرده و معاويه هم يزيد را جانشين خود قرار داده است . ممانعت خليفه از نوشتن يك وصيت مكتوب از پيغمبر نيز به نوعى ديگر زمينهساز اين وقايع بوده است . ( ص 122 ) .
زيب و زينت سنيان در دههء اول محرم
پس از آن افندى مىنويسد : « آنچه اين ميرزا مخدوم شريفى سنى ناصبى ملعون مذكور در باب زينت كردن شيعيان در ايام دههء عاشورا خود ذكر نموده و طعن بر همگى ايشان از اين رهگذر نيز زده ، خالى از غرابتى نيست ؛ چه اولا آن كه چون همين عوام و اجامره و اوباش شيعيان ، خود به تنهايى اين نوع لباسهاى فاخره را به جهت يراقپوشى و قصد محاربه با لشكر يزيدى در بر مىكنند ، نه اعزّه و اعيان ، چه جاى فضلا و صلحاى ايشان ، پس آن فعل عاميان ، حجّت بر مجتهدان كه قول و فعل ايشان مستند اهل ايمان است ، نمىشود و الزامى بر شيعيان از اين جهت لازم نيز نمىآيد ، چنانچه اين معنى البته مخفى نخواهد ماند .
و ثانيا آن كه اين معنى خود لغايت معلوم ، بلكه بديهى است كه عوام شيعه و اجامره و اوباش ايشان نيز اين نحو لباسها را از راه قصد جشن و صحبت و زينت و مفاخرت در واقع هرگز در آن ايام در تعزيت آن خضرت نپوشيده و البته خود نمىپوشند ، بلكه به اين لباس خودشان ، تعزيت آن حضرت را داشته ، خود اين لباسها را آلت حزن و شيون و شين