براى ايشان در روزهاى پيش ، به اين وسيله به بهانهء تعزيتدارى آن حضرت بهم مىرسانند در اين ايّام شريف به جهت خودشان ؛ و من خواهش دارم كه شماها ايشان را ببينيد در اين روزها تا يقين شما بشود كه اينها فى الحقيقة دشمن امام حسيناند نه دوست آن حضرت ؛ زيرا كه شما هرگاه ملاحظه نماييد ، البته مىبينيد همگى علماى ايشان را يكسر به اين روش كه پوشيدهاند لباسهاى شيّادان را و بيرون آمدهاند سيركنان با جماعت شاگردان و مصاحبان به نوعى كه باقى نمىماند هيچ مجمعى كه ايشان خودشان مكرّر بر دور آن نگردند و مرثيهء ايشان كه در واقع ، شعرهايى است كه شرم مىكنند از آنها فرومايگان مسخرهها و اراذل ايشان ، چه جاى اكابر و بزرگان ، و نثرهاى ايشان ، گفتگوى بالا و پايين پسران ساده بىحياى ايشان است . و بعد از آن كه استادان خودشان از آن سير شدند ( ص 114 ) از لهو و لعب خود ، و ايشان را از هرزهگردى بسيار دريافته سستى و تعب ، برمىگردند در حالتى كه خود تعجب زيادى مىكنند از كثرت تردد خود و مىگويند :
إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
. و شاگردان ايشان با استادان ذىشأن خودشان مىگويند كه اى استاد ! در باب اين قسم تعزيت شما خود چه مىفرماييد . پس استاد مىگويد كه نقصى نمىدارد و ليكن جماعت اهل سنت خود انكار دارند اين روش و رويّه ما را در طريقهء تعزيهدارى حضرت امام حسين عليه السلام ؛ پس استادان دراز مىكنند سخن را در ملامت ما و در نسبت كفر كردن به ما ، به سبب انكار داشتن ما اين روشن ايشان را ؛ و ايشان خود مىپندارند كه كار خوبى مىكنند . و سوگند به خدايى كه مرا خلق كرده از خاك ، و مرا بيزار كرده از اين طايفهء ناپاك كه دروغ نگفتم درين نوع چيزهايى كه من از ايشان ذكر كردم با آن كه انكار نمىتوان كرد محسوس را و چيزى كه به تواتر رسيده و گواهى به راستى آن مىدهد هر كاملى و قاصرى .
[ ادامهء سخن مير مخدوم : ] پس ما الحال خود برمىگرديم به آنچه خود در صدد بيان آن بوديم پس مىگوييم كه ، به درستى كه اين طايفهء شيعه كه محرومند از سعادت ابدى ، مكروه مىدانند روزهء روز عاشورا كه روز دهم ماه محرم الحرام باشد با آن كه بىاندازه خود تعظيم اين روز مىكنند و اين نيز نيست مگر به سبب آن كه خدا ايشان را محروم ساخته است ازين نحو ثواب عظيمى كه محو مىكند گناهان را و دفع مىكند بلاها را و نزديك مىكند بنده را به خداوند آمرزندهء گناهان ؛ و اما شيعيان خودشان با وجود اين معنا مىگويند كه ( ص 115 ) مكروه است روزهء روز عاشورا و ليكن سنّت است امساك كردن از روى حزن و اندوه تا بعد از پيشين ؛ اما بعد از پيشين افطار بايد كردن به تربت امام حسين عليه السلام . و ايشان خود روايت مىكنند درين كار ثواب عظيمى را . . . و دور نيست كه انكار كردن رافضيان ثواب اين روزه را ، از جمله دليلهاى كفر ايشان باشد و عمر و جان خودم سوگند مىخورم كه اگر ايشان فرضا اكتفا مىكردند به مثل همين اينها ، يعنى كه روزهء عاشورا را مكروه دانند و