خورشيد تأثير آن زوالپذير شود ، از مستمدات اركان سلطنت و قواعد كامكارى مىدانيم و احياى مراسم شرع سيد المرسلين و اظهار طريقهء حقهء ائمهء معصومين كه چون صبح صادق غبار ظلمت آثار بدع مخالفان مرتفع گرداند ، از جمله مقدمات ظهور آفتاب معدلتگسترى و دينپرورى صاحب الامر عليه السلام مىشماريم و بىشائبه منشأ حصول اين امنيت و مناط وصول بدين نيّت ، متابعت و انقياد و پيروى علماى دين است كه به دستيارى دانشورى و دينگسترى صيانت و حفظ شرع سيد المرسلين نموده ، به واسطهء هدايت و ارشادشان كافهء انام از مضيق ضلالت و گمراهى به ساحت اهتداء توانند رسيد ، و از يمن آثار افادات كثيرالبركاتشان ، كدورت و تيرگى جهل از صحايف خواطر اهل تقليد زدوده شود ؛ سيما در اين زمان كثير الفيضان كه عالىشأنى كه به رتبهء ائمهء هدى عليهم السلام اختصاص دارد و متعالى رتبت ، خاتم المجتهدين ، وارث علوم سيد المرسلين ، حارس دين امير المؤمنين ، قبلة الاتقياء المخلصين ، قدوة العلماء الراسخين ، حجة الاسلام و المسلمين ، هادى الخلائق الى الطريق المبين ، ناصب اعلام الشرع المتين ، متبوع أعاظم الولاة فى الاوان ، مقتدى كافة أهل الزمان ، مبين الحلال و الحرام ، نايب الامام عليه - لا زال كاسمه العالى عليّا عاليا - كه به قوّت قدسيّت ايضاح مشكلات قواعد ملت و شرايع حقّه نموده ، علماى رفيع المكان اقطار و امصار ، روى عجز بر آستانهء علويش نهاده ، به استفادهء علوم از مقتبسان انوار مشكاة فيض آثارش سرافرازند و اكابر و اشراف روزگار سر اطاعت و انقياد از اوامر و نواهى آن هدايت پناه نپيچيده ، پيروى احكامش را موجب نجات مىدانند ، همگى همّت بلند و نيّت ارجمند مصروف اعتلائشان و ارتقاء مكان و ازدياد مراتب آن عالىشأن است ؛ مقرّر فرموديم كه سادات عظام و اكابر و اشراف فخام و امراء و وزراء و ساير اركان دولت قدسى صفات ، مومى اليه را مقتدى و پيشواى خود دانسته در جميع امور ، اطاعت و انقياد به تقديم رسانيده ، آنچه امر نمايد مأمور و آنچه نهى نمايد منهى بوده ؛ هركس را از متصديان امور شرعيهء ممالك محروسه و عساكر منصوره عزل نمايد ، معزول و هر كه را نصب نمايد ، منصوب دانسته ، در عزل و نصب مزبورين ، به سند ديگرى محتاج ندانند ؛ و هركس را عزل نمايد ، ما دام كه از جانب آن متعالى منقبت منصوب نشود ، نصب نكنند [ پس از آن به برخى از سيورغالات ايشان و بخشودگى آنها از انواع مالياتها و بازرسىها اشاره شده و در ادامه آمده است : ] چون هدايت پناه مومى اليه جهت هدايت خلايق ، احيانا از نجف اشرف متوجه بعضى از ممالك محروسه مىشوند ، سيما رماحيه و جوايز ، در ذهاب رايات كمال تعظيم به تقديم رسانيده و سركار مومى اليه و متعلقان او را در غيبت به دستور حضور برقرار دانسته ، از حوالات و مطالبات مستثنى شناسند و چون پايهء سرير فلك مصير كه مجمع اكابر و اشراف و امرا و حكام و اعيان ممالك
صفويه در عرصه دين ، فرهنگ و سياست ( فارسى ) — صفحة 215
مساهمون: الشيخ رسول جعفريان
ص٢١٥