الملوك ابوابها و أقامت عليها حراسها ، و بابك مفتوح للسائلين ، جئتك لتنظر إلي برحمتك يا أرحم الراحمين . . . »
« خداوندا ! چشمها در خوابند و ستارگان برآمدهاند ، و تو پادشاه حىّ و قيّومى ، تمام پادشاهان در به روى ديگران بستهاند و پاسبانان و دربانان بر در كاخهايشان ايستادهاند اما در خانهء تو به روى مستمندان و گدايان باز است اينك من آمدهام تا نظر لطفى بفرمايى ، اى بخشندهترين بخشايندگان . . . »
( 1 ) سپس امام عليه السلام شروع كرد به خواندن اين اشعار :
يا من يجيب دعا المضطر في الظلم * يا كاشف الضر و البلوى مع السقم
قد نام و فدك حول البيت قاطبة * و أنت وحدك يا قيوم لم تنم
ادعوك رب دعاء قد أمرت به * فارحم بكائي به حق البيت و الحرم
إن كان عفوك لا يرجوه ذو سرف * فمن يجود على العاصين بالنعم
اى كسى كه دعاى درماندگان را در تاريكيهاى شب اجابت مىكنى و اى بر طرف كنندهء سختيها ، گرفتاريها و بيماريها .
تمام حاجيانى كه از سراسر عالم آمدهاند ، در اطراف خانهء كعبه خوابيدهاند و تو تنها اى پروردگار قيّوم ، نخوابيدهاى ! خداوندا تو را چنان مىخوانم كه تو خود دستور دادهاى پس به اشك چشم من ، به حق اين خانه و اين حرم ، رحم كن ، اگر بندهء گنهكار به عفو و بخشش تو اميدوار نباشد پس چه كسى بر گنهكاران جود و احسان خواهد كرد !