خود را از گلو كشيده « 1 » كه شبيه خوشهء تاكش نمىتواند گرديد .
و رازقىّ « 2 » مخطف الخصور [ 1 ] « 3 » * كانّه مخازن البلّور « 4 »
قد ضمنت مسكا الى الشّطور « 5 » * و فى الاعالى ماء ورد جور « 6 »
لم يبق منه وهج « 7 » الحرور * الّا ضياء فى ظروف النّور
و نار آن ديار را مزيت كلّى بر نار جميع بلدان حاصل است ، و هر دانهاش در آبورنگ با ياقوت رمّانى مماثل « فى كلّ شجر نار و استمجد المرخ و العفار » « 8 »
شعر [ 2 ] :
و رمّان رقيق القشر يحكى * ثدىّ الغيد فى أثواب لاذ « 9 »
اذا قشّرته طلعت علينا * فصوص من عقيق او بجاذ « 10 »
چون ولايت « غزنين » و « كابل » از دهارير [ 3 ] « 11 » زمان از امّهات ممالك خراسان شمرده مىشد ، در اوايل ورود به « قندهار » مسرّهء « 12 » با مسرّة
« بِأَيْدِي سَفَرَةٍ
هامش
[ 1 ] - يو ، عت الحضور . نو ، ط الخطور .
[ 2 ] - فقط در يو .
[ 3 ] - يو ، ازهاو .
( 1 ) - از گلو كشيدن ، بدار زدن .
( 2 ) - نوعى انگور سپيد دراز ( ر ب ) .
( 3 ) - باريك ميان .
( 4 ) - گويا مخزنهاى بلور است .
( 5 ) - تا نيمى مشك در خود گرفته
( 6 ) - و در بالا گلاب ( جور ) را ( جور شهريست از مضافات فيروزآباد و گلاب آن معروف است از ر ب و معجم البلدان )
( 7 ) - افروختگى
( 8 ) - استمجاد ، افزونى گرفتن و افزونى خواستن و عفار و مرخ چوب آتشزنه است و معنى مثل اينست كه در هر درختى آتش است ليكن مرخ و عفار افزون گرفتهاند ( ر ك مجمع الامثال )
( 9 ) - ثدى ، پستانها .
غيد ، نرمتن ، لاذ ، ج لاذة جامهء حرير چينى سرخ ( ر ب ) .
( 10 ) - فصوص ج فص ، نگين . بجاذ ، بىجاده مرجان سرخ . اشعار از محمد بن سعد كاتب ( بنقل تحفهء ناصريه ) .
( 11 ) - اول زمانهء گذشته ، واحد ندارد ( ر ب ) .
( 12 ) - رازنامه . آنچه در آن پيام محرمانه نويسند ( از كنوز ) .