منصور ، و مناشير « 1 » مطالعه مبتنى بر حكم
« وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ »
« 2 » و محتوى بر امر
« انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالًا »
« 3 » و منطوى بر قول « هذا أوان الشدّ فاشتدّى زيم » « 4 » ، مقرون بصدور گشته اشارت رفت كه از ولايات بسيطه « 5 » توپهاى گردون شكوه را بر مركب گردون « 6 » سوار و به قدر كفاف باروت بر شوره « 7 » بار كرده بهمدان رسانند .
أمر بجمع العساكر الكاسرة « 8 » و القساور « 9 » القاسرة « 10 » و البواتر الواترة و تعتيد « 11 » البيادق البوارق و الفيالق « 12 » الفوالق و المخاريق الفوارق و الفوارس الفوالق « 13 » و الافراس السّوابق و آلات الرّواعد و الصّواعق ، و المدافع الحوارق « 14 » و المناسف « 15 » الخوارق « 16 » و المقاليع « 17 » السّواحق « 18 » و المقاريع و المطارق و المقامع و المحالق « 19 » پس از عام و خاص فوجى ضرغام « 20 » صولت به قصد إرغام « 21 » خصم أخصم « 22 » فعل ، احتشاد
هامش
( 1 ) - ج منشور ، فرمان .
( 2 ) - و فراهم آوريد براى ( مقابله با ) آنان آنچه مىتوانيد از نيرو و اسبان بسته ( از آيهء 62 سورهء انفال ) .
( 3 ) - بيرون رويد سبكبار و گرانبار ( از آيهء 41 سورهء توبه ) .
( 4 ) - زيم بزعم اصمعى نام اسبى است و اشتداد سرعت شتاب بود .
خطاب به اسب گويد هنگام شتابست بشتاب ( ر ك مجمع الامثال ) .
( 5 ) - پهناور .
( 6 ) - گردونه .
( 7 ) - شتر مادهء فربه ( ر ب ) . و در آن ايهامى است به مادهء معروف .
( 8 ) - شكننده ( ر ب ) .
( 9 ) - ج قسورة ، شير بيشه .
( 10 ) - مغلوبكننده ( ر ب ) .
( 11 ) - آماده كردن ( ر ب ) .
( 12 ) - ج فيلق بفتح اول و سوم و سكون دوم ، لشكر ( ر ب ) .
( 13 ) - ج فالق ، شكافنده .
( 14 ) - سوزنده .
( 15 ) - ج منسفه بكسر اول و سكون دوم و فتح سوم و چهارم ، آلت بركندن ( ر ب ) .
( 16 ) - شكافنده .
( 17 ) - ج مقلاع آلت بركندن و شكافتن .
( 18 ) - محو و نابودكننده .
( 19 ) - محالق ج محلقه ، استره است و در اينجا مورد ندارد . شايد مجانق ، ج منجنيق .
( 20 ) - شير .
( 21 ) - در خاك افكندن ( ر ب ) .
( 22 ) - چنين است در نسخ و همه آن را مار نر معنى كردهاند و مأخذ ديده نشد . نعت تفضيلى ؟