ثمرة الفؤاد « 1 » فواكه « 2 » لطيف مقدور نيست ، و بىفعل قوّهء مولّده « 3 » ، نوباوگان حبوب « 4 » از مكامن « 5 » بطون خاك جلوهگر عرصهء نموّ و ظهور نه .
بناء على هذه المعانى « 6 » ، در آنى كه شاهد سراپاى آن « 7 » نهار ، زلف پرتاب از زلف اللّيل [ 1 ] « 8 » بر عارض مهر جهانتاب آويخته ، و حسناء « 9 » صبيح الوجه « 10 » صباح بشكر خنده تنگ « 11 » شكر را بشير تباشير « 12 » آميخته . شب دلفروزش چون روز جوانى به خرّمى مزدوج « 13 » و روز بهجتاندوزش بسان شب وصل خوبان به سعادت مبتهج « 14 » . قبّهء خضرا « 15 » در آراستگى طيره « 16 » بخش چتر طاوس بود ، و بسيط غبرا غيرتافزاى حجلهء عروس . آفتاب خداوند بيت بود « 17 » ، و قمر كدخداى خانه و زهرهء زهرا مشغول چنگ و چغانه . طالع از مناحس « 18 » و مناقص دور بود و اوتاد اربعه « 19 »
هامش
[ 1 ] - ط زلف الليل اليل .
( 1 ) - ميوهء دل .
( 2 ) - اجناس ميوهها ( ر ب ) .
( 3 ) - مقصود قواى ناميه است
( 4 ) - ج حبه ، دانه .
( 5 ) - ج مكمن . كمينگاه و مقصود دل خاك است .
( 6 ) - بنابراين ، پس .
( 7 ) - كيفيتى كه در زيبايى است و بتقرير درنمىآيد ( از برهان ) .
( 8 ) - ساعات شب كه از روز گرفته شود ( متأثر از آيهء 116 سورهء هود ) .
( 9 ) - زيبا .
( 10 ) - نيكورو .
( 11 ) - يك لنگ بار خروار شكر ( برهان ) و تنگ شكر ، نيز كنايه از دهانست
( 12 ) - اوائل صبح ( ر ب ) . و ر ك ح 3 ص 90 .
( 13 ) - قرين .
( 14 ) - شاد شده .
( 15 ) - آسمان .
( 16 ) - خجلت ( برهان ) .
( 17 ) - در هيلاج خداوند نوبت بشب آفتاب است و بروز ماه و چون خورشيد خداوند نوبت بود قمر كدخدا خواهد بود ، رجوع شود به ( حاشيهء 4 ص 260 و به التفهيم ص 519 - 520 و تعليقات چهار مقاله مصحح آقاى دكتر معين ص 428 به بعد ) .
( 18 ) - نامباركيها ( ر ب ) .
( 19 ) - طالع و غارب و وسط السماء وتد الارض . ( مفاتيح العلوم خوارزمى ص 132 و التفهيم ص 206 )