در [ 1 ] بيان استيلاى افاغنهء غلجه [ 2 ] « 1 » باصفهان نزهت « 2 » بنياد [ 3 ]
« إِرَمَ ذاتِ الْعِمادِ الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُها فِي الْبِلادِ »
« 3 » . محمود ولد امير ويس كه محتالى « 4 » فاجر « 5 » و مختالى « 6 » فاخر [ 4 ] « 7 » و مغتالى « 8 » غادر « 9 » بود ، از كار پدر تجربت آموز [ 5 ] و عزم تخريب امور سلطنت در ضمير او مركوز شده به خيال پادشاهى باد شهىّ « 10 » غرور به دماغش راه يافت . و هواى صاحب كلاهى « 11 » بر سرش افتاده ، دواعى [ 6 ] « 12 » خوى فتنه جوى او ، رنگ « 13 » اورنگ و تخت براى او ريخت . در شهور « 14 » سنهء اربع و ثلاثين و مائة بعد الالف « 15 » از سفير قضا نويد
« ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ »
« 16 » شنيده ،
هامش
[ 1 ] - ط ، در ، ندارد .
[ 2 ] - نو ، غلجاى . ط ، ندارد .
[ 3 ] - ط ، بنيان .
[ 4 ] - يو ، غادر .
[ 5 ] - يو ، تخريب امور .
[ 6 ] - نو ، ط ، و داعى .
( 1 ) - ر ك ح 4 ص 122 .
( 2 ) - دور از ناخوشى و پژمانى ( ر ب ) .
( 3 ) - قبيلهء ارم ( عاد ) خداوندان قامتهاى بلند و استخوان درشت كه آفريده نشده بود در شهرها مانند ايشان ( در درازى و درشتى جثه ) . ( آيهء 76 سورهء فجر ) . و تضمين اين آيه به پيروى از مضمون بعضى احاديث است كه ارم را نام شهرى گفتهاند كه شداد بن عاد ساخت ، مقابل بهشت حقتعالى كه وصف آن را شنيده بود .
( 4 ) - حيلهگر . ( ر ب ) .
( 5 ) - گناهكار .
( 6 ) - متكبر . ( ر ب ) .
( 7 ) - نازنده . بالنده . و اين دو كلمه مأخوذ است از آيهء 17 سورهء لقمان :إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ.
( 8 ) - به ناگاه كشنده . ( ر ب ) .
( 9 ) - بىوفا ( ر ب ) .
( 10 ) - آزمندى ( ر ك رب ) .
( 11 ) - سلطنت ، پادشاهى . ( لغد ) .
( 12 ) - ج داعى . خواهنده . خواننده . ( ر ب ) .
( 13 ) - طرح . نقش .
( 14 ) - ج شهر ، ماه .
( 15 ) - 1134 .
( 16 ) - اين روز بيرون شدنست .
( از آيهء 41 سورهء ق ) .