گرديد و جامهء مهربانى [ 1 ] از مهربانى « 1 » « 2 » در پوشانيد و ظاب « 3 » و طاب [ 2 ] « 4 » و طاب « 5 » درون حاصل ولوع « 6 » و روع « 7 » روع « 8 » زايل شده ، خاطر رسم وفا و وفاق ، و راه رفا « 9 » ى رفاق « 10 » گرفت ، و حدايق « 11 » الفت و خرائق « 12 » زلفت « 13 » به تازگى « 14 » تازگى « 15 » پذيرفت ، و مؤايست « 16 » و مؤابست « 17 » هيئت مؤانست يافت ، و مصاخبت [ 3 ] « 18 » به مصاحبت و مفارقت به مقارنت ، و اختلاط « 19 » باختلاط « 20 » و نفرت به قربت [ 4 ] ، و بيگانگى به يگانگى و نفاق باتّفاق و شقاق « 21 » باشفاق « 22 » و تجنّب « 23 » به تحبّب [ 5 ] « 24 » بدل شد . و بدل گفت [ 6 ] هات دواء الانفاس اى دوات الانقاس و هلمّ الملقاط و القرطاس و قال :
من المحبرة المحبّرة للملماس ساعد بنانى واسع فى تزبير بيانى بالرّاس » « 25 » .
هامش
[ 1 ] - يو ، مهربانى .
[ 2 ] - يو ، و طاب طاب .
[ 3 ] - ط ، مصاحنت .
[ 4 ] - ط ، قربت .
[ 5 ] - ط ، تحنب .
[ 6 ] - نو اضافه دارد ، بيا و بياور تا چه دارى . ط ، بيا و بياور آنچه دارى .
( 1 ) - نوعى از جامهء لطيف و نازك به غايت خوش قماش باشد . ( برهان ) .
( 2 ) - محبت ، دوستى .
( 3 ) - ظأب ، بانگ ، فرياد . ( لغد ) .
( 4 ) - خوشى .
( لغد ازدهار ) .
( 5 ) - پاكى ( لغد از دهار ) .
( 6 ) - سوزش ، اندوه .
( از لغد ) .
( 7 ) - ترس . ( ر ب ) .
( 8 ) - دل ( ر ب ) .
( 9 ) - رفاء ، اتفاق ، سازوارى . ( ر ب ) .
( 10 ) - مص باب مفاعله ، همراهى ، ملاطفت .
( 11 ) - ج حديقه ، باغ .
( 12 ) - ج خريق ، زمين پست علف ناك . آبراهه . آب بىتك كه خالى از درخت نباشد ( ر ب ) .
( 13 ) - نزديكى ( ر ب ) .
( 14 ) - از نو ، از سر نو .
( 15 ) - شادابى ، خرمى .
( 16 ) - از ماده ايس ، نااميدى . ( ر ب ) .
( 17 ) - از مادهء ابس ، سرزنش كردن ، پيش آمدن كسى را بمكروه ( ر ب ) . لكن اين باب را قياسا استعمال كرده است .
( 18 ) - مص باب مفاعله ، بانك كردن ، اين باب نيز قياسا استعمال شده .
( 19 ) - ستهيدن ، خشم گرفتن . ( ب ) .
( 20 ) - آميزش .
( 21 ) - دشمنانگى ، خلاف . ( ر ب ) .
( 22 ) - مهربانى ( ر ب ) .
( 23 ) - دورى ، دور شدن ( ر ب ) .
( 24 ) - دوستى نمودن . ( ر ب ) .
( 25 ) - بيار داروى جانها ، يعنى دوات مركب را و گفت ( رو گرداند ) از دوات آراسته به قلم ، يارى ده انگشت مرا ! و بكوش در نوشتن بيان من به سر ! ( انتهى ) اين عبارت از كلمهء قال تا ملماس ، خالى از اضطراب و تشويش نبوده و به سياق عبارت عربى نيست ، ليكن در چهار نسخه چنين است و كنوز كه همه جا مواضع مشكوك را به سليقهء خود تصحيح مىكند چنين نوشته است : و قال للمحبرة المحبرة و الملماس ساعد . . .