افيال [ 1 ] « 1 » را خاصة « 2 » ، اقبال « 3 » قلوب عامّه ميسر است ، و در پيش اين فرقهء غافل ، عاقل « 4 » كوهستان ، با عاقل « 5 » شهرستان برابر .
دلاور دستان « 6 » دستانى « 7 » كه در آوردگاه سخن ، ببر [ 2 ] « 8 » بيان « 9 » ببر بيان « 10 » پوشد ، به لباس ابلاس « 11 » اختصاص يابد ، و پهلوان پهلوى « 12 » زبانى كه بچوگان قلم از احرار « 13 » عرب و عجم احراز گوى سخنگوئى كند ، به عجمهء « 14 » نادانى انتساب گيرد .
هبنّكى [ 3 ] « 15 » كه كلامش كلام « 16 » قلوب ، و حديثش مسلوب « 17 » از اسلوب باشد ، او را مالك ملك [ 4 ] كمال انگارند و قيل « 18 » منطيقى [ 5 ] « 19 » كه حسن منطقش منطق [ 6 ] « 20 » « لا تنطق » « 21 » بر ميان اهل نطق بندد [ 7 ] ، انشاد [ 8 ] « 22 » انشاء او را در دايرهء انساء [ 9 ] « 23 » درآرند .
هامش
[ 1 ] - ط ، اقيال .
[ 2 ] - بر .
[ 3 ] - عت ، بامنكى .
[ 4 ] - يو ، الملك .
[ 5 ] - ط ، منطقى .
[ 6 ] - يو ، لنطق .
[ 7 ] - عت ، بسته .
[ 8 ] - يو ، انشاء .
[ 9 ] - يو ، انشا .
( 1 ) - ج فيل ، فرومايه ، گران ، سست رأى . ( ر ب ) .
( 2 ) - مخصوصا ، به ويژه .
( 3 ) - رو آوردن .
( 4 ) - آهو ( ر ب ) و نام كوهى است . ( ر ب ) .
( 5 ) - خردمند .
( 6 ) - زال پدر رستم .
( 7 ) - حكايت ، داستان .
( 8 ) - مركب از ب حرف اضافه + بر ، اندام ، بالا .
( 9 ) - گفتار .
( 10 ) - جامهء كه گويند رستم از پوست اكوان ديو و يا جانور ديگر كه بدست او كشته شد براى خود دوخت و در روزهاى جنگ مىپوشيد . ( ر ك برهان ) .
( 11 ) - نوميدى و غمگينى . ( از رب ) .
( 12 ) - زبان رائج ايران در دورهء اشكانيان و ساسانيان . پارسى .
( 13 ) - ج حر . آزاده .
( 14 ) - گنگى .
( 15 ) - كول سست و سخن چين ( ر ب ) .
( 16 ) - ج كلم بفتح اول و سكون دوم خستگى ( ر ب ) جراحت .
( 17 ) - ربوده ، عارى .
( 18 ) - پادشاه ، سردار ( ر ب ) .
( 19 ) - زبانآور و نيك گويا . ( ر ب ) .
( 20 ) - كمربند ، ميان . ( ر ب ) .
( 21 ) - سخن مگو . خاموش باش .
( 22 ) - برخواندن .
( 23 ) - فراموش گردانيدن .