و تلحين « 1 » كلام بىنظير رشيقش « 2 » به طنز [ 1 ] « 3 » ، لحنپرداز
« وَ لَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ »
« 4 » و نغمهساز .
« وَ ما هُوَ بِقَوْلِ شاعِرٍ »
« 5 » زبان حالش را درين دير سپنج و سراى محنت ستنج « 6 » به سزاى [ 2 ] طبع نكتهسنج ، سرّا و جهرا « 7 » سرود سراى اين بيت غمآگنج « 8 » گرداند .
[ 3 ] و ما ذا ارجى من حياة ذميمة * مقسّمة بين النّوى و النّوائب « 9 » .
و هر « ناظم » « 10 » « قدسى » « 11 » خصال « صائب » « 12 » رايى كه [ 4 ] در پيش جودت سخنش نطق « ناطق » « 13 » و صامت بسته باشد و « شوكت » « 14 » « شاهى » « 15 » و « شانى » « 16 » شكسته ، با طراوت بيانش گلزار بيان « فردوسى » « 17 » از طراوت دور نمايد ،
هامش
[ 1 ] - عت ، بطمز لحن پردازد . يو ، به نظر ، متن بر طبق نو .
[ 2 ] - نو ، اى طمع . . .
[ 3 ] - ط ، قبل از بيت اضافه دارد : شعر .
[ 4 ] - يو ، ندارد .
( 1 ) - بخطا نسبت كردن ( ر ب ) .
( 2 ) - نيكو ( ر ب ) .
( 3 ) - فسون كردن ( ر ب ) . استهزاء .
( 4 ) - و مىشناسى آنان را در خطاى گفتار ( از آيهء 32 سورهء محمد ص ) .
( 5 ) - و نيست آن گفتهء شاعرى ( از آيهء 41 سورهء الحاقة ) .
( 6 ) - ذخيره . پسانداز ( برهان ) .
( 7 ) - نهان و آشكارا .
( 8 ) - پر . مملو ( برهان ) .
( 9 ) - و چه اميد داشته باشم از زندگانى نكوهيدهاى كه بخش شده است بين جدائى و مصيبتها .
( 10 ) - شاعر . و لقب ناظم هروى است كه مثنوى يوسف زليخائى بنظم آورده و به سال 1072 آن را پايان داده است .
( 11 ) - منسوب به قدس ، پاكيزه .
و لقب حاج محمد جان مشهدى شاعر عصر صفوى ( م - 1042 ه . ق ) است ر ك ( آتشكدهء آذر طبع زوار ص 96 متن و 44 تعليقات ) .
( 12 ) - راست ، درست و لقب ميرزا محمد على تبريزى شاعر معروف ( م - 1081 ه . ق ) است .
( 13 ) - گويا و لقب ملازمان اصفهانى متخلص بناطق معاصر شاه عباس ثانى است .
( 14 ) - بزرگى ، جلال ( نف ) و لقب محمد اسحاق بخارى مشهور به شوكت است . نصرآبادى نويسد : به سال 1088 بهرات آمد به خدمت صفى قلى خان حاكم هرات رسيد . ( تذكرهء نصرآبادى ص 442 ) .
( 15 ) - آقا ملك بن جمال الدين شاعر دربار بايسنقر ( آتشكدهء آذر ص 81 ) .
( 16 ) - نسف آقا معروف بوجيه الدين ، شانى تكلو شاعر دربار شاه عباس ( م - 1032 ه . ق ) .
( 17 ) - معروف ( 329 - 411 ه . ق ) .