يابد ، « نفطويه » « 1 » دودهء سياهروئى بر جبين كشد ؛ « ابن خالويه » « 2 » نسبت
« عَمُوا وَ صَمُّوا »
« 3 » گيرد ؛ « ابو الاسود » « 4 » سفيد نتواند شد [ 1 ] ؛ « لحيانى » « 5 » عرض لحيه « 6 » نتواند [ 2 ] كرد . « جاحظ » « 7 » آنجا خط « 8 » دهد . « ابن هرى » « 9 » هرّ از برّ « 10 » بازنشناسد [ 3 نشناسد . چون [ 4 ] مدرس « 11 » تسريد [ 5 ] « 12 » آرايد ، از بادرات « 13 » افادات سردش [ 6 ] « 14 » « مبرّد » « 15 » بترحاب [ 7 ] « 16 » خود را خنك گويد [ 8 ] ، و « كسائى » « 17 » بكساء [ 9 ] « 18 » شرف
هامش
[ 1 ] - يو ، نتواند .
[ 2 ] - يو ، ندارد .
[ 3 ] - ط ، عت ، بازندارد ، .
[ 4 ] - ط ، نو ، و چون .
[ 5 ] - عت تدريس تسريد .
[ 6 ] - ط ، سروش .
[ 7 ] - ط ، عت ، ترهات .
[ 8 ] - يو ، ندارد .
[ 9 ] - ط ، بر كساء .
( 1 ) - ابراهيم بن محمد بن عرفة بن سليمان بغدادى واسطى ازدى ( 244 - 323 ه . ق ) ( فيات ج 1 ص 30 ) .
( 2 ) - يا بفتح واو ، حسين بن احمد مكنى بابى عبد اللّه از علماى نحو و لغت ( م - 370 ه . ق ) ( فيات ج 1 ص 434 ) .
( 3 ) - كور شويد و كر شويد ( مأخوذ از آيهء 75 سورهء مائده ) .
( 4 ) - در نام و نسب و سال تولد و وفات و وجود او اختلافست ( ر ك لغتنامهء دهخدا ) .
( 5 ) - علىّ بن مبارك يا حازم مكنى بابى الحسن از مردم ماوراءالنهر و غلام كسائى است و از ائمهء لغت است ( لغد از ابن نديم ) .
( 6 ) - ريش ، و عرض لحيه يعنى خودنمائى .
( 7 ) - عمرو بن بحر مكنى بابى عثمان ( م - 255 ه . ق ) ر ك ( فيات ج 3 ص 140 ) .
( 8 ) - خط به كسى دادن ، اقرار بكمال او كردن ( بهار عجم ) .
( 9 ) - چنين است در همهء نسخ و ظاهرا خطاست و صحيح ابن برى بفتح باء ( عبد اللّه بن برى بن عبد الجبار از علماى نحو و لغت ( 499 - 582 ه . ق ) است ( ر ك لغتنامه و رك بغية الوعاة ) .
( 10 ) - ر ك تعليقات .
( 11 ) - جاى درس گفتن .
( 12 ) - پى در پى سخن گفتن ( ر ب ) .
( 13 ) - اين كلمه را بعض شارحان سخن بديهه و سخن بىنتيجه معنى كردهاند
( 14 ) - سرد ، پى در پى ، مسلسل .
( 15 ) - محمد بن يزيد بن عبد الاكبر بغدادى بصرى مكنى بابى العباس ( 210 - 286 ه . ق ) ( ر ك فيات ج 3 ص 444 )
( 16 ) - مرحبا گفتن .
( 17 ) - علىّ بن حمزة بن عبد اللّه مكنى بابى الحسن امام مردم كوفه ( م - 189 ه . ق ) ( فيات ج 2 ص 457 )
( 18 ) - جامه ، پوشش .