سيد المرسلين بناى خلافت باجماع صحابهء كبار ، كه اهل حلّ و عقد بودند بر خليفهء اول
« ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ »
« 1 » صدرنشين مسند خلافت احمد مختار ابى بكر صديق ، و بعد از او بنصّ و نصب اصحاب بر فاروق اعظم مزيّن المنبر و المحراب عمر بن الخطاب ، و بعد از آن بجناب ذى النورين عثمان بن عفان ، و بعد ازو به حضرت اسد اللّه الغالب غالب كل غالب مظهر العجائب و مظهر الغرائب على بن ابيطالب عليه السلام قرار يافت . هريك از خلفاى اربعه در مدّت خلافت خود باهم سالك طريق وفاق ، و معرى 1307 از شوائب خلاف و نفاق بوده ، برسم اخوت و ايتلاف 1308 مرعى و ملحوظ و حوزهء دين مبين را از تطرق 1309 شرك و كين مصون و محفوظ مىداشتهاند . بعد از خلافت خلفاى اربعه رضى اللّه عنهم باز اهل اسلام در اصول عقائد متفق بودهاند ، اگرچه بمرور دهور و تصاريف اعوام و شهور باعتبار اختلاف علماى اسلام در بعضى از فروعات از قبيل : اداء صوم و صلاة و حج و غيره اختلاف راه يافت ، ليكن در اصول مذهب و محبت و اخلاص به خدمت حضرت رسالتپناهى و اولاد و اصحاب او نقص و قصورى و خلل و فتورى راه نيافته ، تا زمان ظهور شاه اسماعيل صفوى به همين دستور مستمر بوده ، ايشان نيز برهنمونى حكم اقدس و ارشاد امر مقدس ترك آثار مبتدعه و سبّ و رفض نموده ، بل بذيل محبت و ولاى 1310 آن چهار ركن ايوان دين مبين متشبث گرديدند . در ازاء اين معنى ما نيز سرير و سرورى را بجلوس ميمنت مأنوس اقدس تزيين داده ، تعهد فرموديم كه عهود خمسهء معهوده را با عليحضرت فلك رفعت خاقان البرين و سلطان البحرين خادم - الحرمين الشريفين ثانى اسكندر ذو القرنين ، پادشاه اسلام پناه برادر دارا - احتشام ، اعنى سلطان ممالك روم ، اعلام و آن امر را بر وفق مأمول پذيراى اختتام سازيم ، كه مقدمات مزبوره بتأييد الهى قريب الحصول و در شرف انجاح و وصول است . درين وقت كه ساحت دربند مطلع ماهچهء رايات فيروزمند و مقرّ كوكبهء آسمانپيوند بود ، بتجديد مزيدا للتاكيد از براى استحكام
هامش
( 1 ) - سورهء 9 ، آيهء 40 : « در حالتى كه دوم او وقتى او و ابو بكر در غار بودند . »