يك زلّت . س 22 : سل ، ا : از آن ملطّفات نفور شد . س 23 : تو : روشن گشت سلطان امير حاجب . س 24 و س 1 : ص 142 : ا : از « ايشان . . . با لشكرى » نزديك سطر و نيمى افتاده است . س 24 : سل : مرو الرود را .
ص 142 :
س 3 : ا : بدان حدود افتند . س 9 و 10 : تو : و ممالك و حواشى . س 11 و 12 : ا :
كار بياراست جنگ در پيوست ؛ سل : كار بياراست و حيل در پيوست . س 13 و 14 : ا :
نه « شعر » دارد و نه بيت آن را . س 14 : سل : همه سر زربض قلعه كرد . . . ؛ بر مبناى ترجمهء تاريخ يمينى شعر اصلاح شد ، در متن چاپى آتش : . . . قلعه كرد آهنپوش - . . .
كرد آهنخاى . س 15 : تو : قلعه راست كرد . س 16 و 17 : تو : بدان ديوارها به دو دويدند . س 17 : ا : « شار را » ندارد . س 18 : تو : آبى بر خشم آن حشم زند ؛ « تا مگر آبى بر آتش خشم آن حشم زند » ؛ اصلاح از شادروان مينوى است ؛ چاپ دكتر شعار هم مؤيّد اين اصلاح است . س 19 : ا ، سل : و بدانست كه شير شرزه . س 19 : تو : از حدّت حرارت چنگال . س 20 و 21 : تو : بىتشفى دندان برنكند . س 22 و 23 : تو : وزير او را جهينهء اخبار و حقيبه اسراز . س 24 : تو : بقاياى اموال بر اعمال عرض كرد .
ص 143 :
س 1 : تو : مسلّبان ؛ ا ، سل : مسبّبان گماشتند ؛ اين صورت درست را در متن آورديم به توجيه شادروان مينوى ؛ ص 177 همين متن ديده شود ؛ و نيز ترجمهء تاريخ يمينى . چاپ دكتر شعار . ص 329 ، س 17 . س 1 : تو : و آن يك نواحى .
س 4 : تو : از حضرت سلطان استحضار شار . س 4 : ا : او را با تخته پيل . س 5 : تو ، ا :
غلامى موكل او بود . س 6 : تو : خيره طيره شد . س 6 و 7 : سل : به زن او نوشت اى قحبهء نابسامان . س 9 : تو : روزگار مىگذارى . س 13 : سل : بقبيح صورتى .
س 14 : سل : مجال فسادى يافت . س 15 و 16 : تو : خدمتكاران نشان تدبير حيران فروماند . س 16 و 17 : تو ، ا : حيران فرو ماند از همسايگان . س 17 و 18 : تو ، ا : حال كرد از كيفيّت نامهها اخبار كردند . س 20 و 21 : تو : از شطارت شاه تبسّم كرد .
س 22 و 23 : ا ، سل : مراعات اوقات اقوات . س 23 : تو : اقوات او صيانت فرمود .
س 24 : تو ، ا : موجب جرات و خسارت و زعارت .