تخطي إلى المحتوى الرئيسي

جامع التواريخ ( تاريخ بنى اسرائيل ) ( فارسى ) — صفحة 227

مساهمون:

ص٢٢٧
س 6 : تا ، سل : و از آن روغن پر مىكرد . س 7 : سل : « مملو و مشحون » ندارد . س 7 و 8 : سل : وجوه او ادا كردند ؛ تا : وجوه اداى دين كرد . س 8 : سل : « واو » ندارد . س 8 : سل : فرزندان او براى او بماندند ؛ تا : و فرزندان براى او بماندند . س 9 : سل ، ع : اليسع ؛ تا : « اليسع » ندارد . س 9 : تا ، سل : مردم سونيم . س 9 و 10 : تا : زن او عاقر بود . س 11 : سل : باز زنده شد . س 12 : تا : و بعضى از شاگردان وى پاره حنظل ؛ سل : و بعضى از شاگردان حنظل انداختند ، « در ديگى » ندارد . س 13 : سل : هركه از اين بخورد بميرد . س 13 و 14 : سل : فرمود تا پاره‌اى آرد در آن انداختند تا شيرين شد ، « به اصلاح آمد » ندارد ؛ تا : به اصلاح آمد و شيرين شد . س 16 : تا : خود نبودندى . س 16 : تا : تدبير كار خدعه . س 17 : سل : كيد و جنگ بياموختى ؛ تا : كيد جنگ بياموختى . س 18 : تا : فاش مىگرداند ؛ ا ، سل : فاش گشت ( ؟ ) . س 19 : سل ، ع : اليسع . س 19 : سل : « اوست » ندارد . س 19 و 20 : سل : امور اشتغال مىكند . س 20 : سل : و لشكر گران . س 21 : تا ، سل ، ع : اليسع . س 22 : سل : بر چشمهاى دشمنان پوشيده شد . س 22 و 23 : تا : تا وقتى كه ايشان را به چشم پادشاه نبى اسرائيل رسانيد .

ص 129 :

س 1 : سل : چشم ايشان . س 2 : ا : رحمتى . س 2 : تا ، سل ، ع : اليسع . س 3 : سل : بديشان اشارت . س 4 : تا ، سل : روزى او را ؛ از نسخه‌هاى تا و سل گرفته شد [ روزى ] . س 4 و 5 : سل : مايده‌اى بگسترد . س 5 : سل : مهمانان صد نفرند ؛ ا : مهمان صد نفراند . س 6 : ا ، تا ، سل ، ع : اليسع . س 6 : سل : كه ايشان بخورند ، « همه » ندارد . س 7 : تا : همچنان بخوردند . س 8 : تا : وزير خود را . س 9 : سل ، ا ، ع : اليسع . س 9 : سل : همانجا گفت در نهر آب رو كه برفور ؛ تا : نهر آب رود كه بدفعه . س 10 و 11 : تا ، سل : « وزير گفت نهر . . . زايل شود » ندارد ؛ در ترجمهء تازى آمده است . س 12 : سل : بازگشت در حال عرضه داشت . س 13 : سل : بشست چون بيرون آمد . س 14 : ا ، سل : نذرهاى ( ؟ ) س 15 : ا ، سل ، ع : اليسع . س 16 : سل : در پى وزير رفت . س 17 : سل : اليسع . س 17 : ا : [ حال ] ندارد ، از نسخهء تا و سل گرفته شد . س 18 : تا : كشف كرد و او غلام خود را به
جامع التواريخ ( تاريخ بنى اسرائيل ) ( فارسى ) — صفحة 227 | رشيد الدين فضل الله همدانى