در طول تاريخ ما ، نيايش در شمار احتياجات اوليهاى در رديف جنگ ، ساختمان ، كار و دوست داشتن ، قرار داشته است . حقيقت چنين به نظر مىرسد كه احساس عرفانى جنبشى است كه از اعماق فطرت ما سرچشمه گرفته است و يك غريزه اصلى است . تغييرات و تحولات اين احساس همواره با تحولات ديگر فعاليتهاى باطنى انسان از جمله ، احساس اخلاقى ، سجيه و خوى و گاهى احساس زيبايى ، بستگى دارد . اين احساس جزء بسيار مهمى از هستى خود ماست و ما اجازه دادهايم به ضعف بگرايد و غالبا » به كلى نابود گردد .
بايد به خاطر داشت كه انسان نمىتواند ، بدون خطر ، به ميل دل خود رفتار كند ، براى كسب موفقيت در زندگى بايد از قوانين ثابتى كه نظام علم آن را ايجاب مىكند پيروى نمود . مايك ريسك خطرناكى مىكنيم وقتى كه مىگذاريم چند فعاليت اصلى كه جزيى از سازمان فيزيولوژى فكرى و عاطفى به شمار مىرود در ما بميرد . مثلًا عدم رشد عضلات ، اسكلت و فعاليتهاى حياتى ( نه قواى عقلى ) در مردمى كه صاحب نيروى عقلى هستند همان قدر شوم و بدفرجام است كه ضعف قواى عقلى و احساس اخلاقى درميان ورزشكاران و پهلوانان . نمونههاى بسيارى از خانوادههاى پر زاد و ولد و نيرومند هستند كه يا جز ثمره معيوب ببار نمىآورند و يا رو به انقراض مىروند . بنابراين ، اضمحلال عقايد اجدادى و محو احترام و تعصب نسبت به عادات و رسوم خانوادگى با يك تجربه سخت دردناك و تلخ ،
تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد ( ع ) بررسى اجمالى نكات تربيتى دعاى مكارم الاخلاق ( فارسى ) — صفحة 85
مساهمون: محمد جواد لياقتدار
ص٨٥