مىباشد . تغافل از ريشه تغفل و به معناى « تحين غفلته و تعمدها » ، ( همان ) يا وانمود كردن به غفلت و تعمد در غفلت كردن است . به عبارت ديگر ، تغافل عبارت از اين است كه مربى چيزى را بداند و از آن آگاه باشد ولى با اراده و عمد ، خود را غافل نشان دهد و طورى وانمود كند كه از آن ناآگاه و بىاطلاع است . اين عمل اگر به جا و در مورد صحيح انجام پذيرد نه تنها از نظر اخلاقى بسيار پسنديده است بلكه مىتواند نتايج بسيار مفيدى در تعامل ميان انسانها ببار آورد .
تغافل ، لازمهء زندگى اجتماعى و تعاملات انسانى : مى توان ادعا نمود كه يكى از روشهاى اصلاح رفتار ، تغافل است . گاهى عيوب ديگران را ناديدهگرفتن و خويشتن را در لغزشهاى متربى بىاطلاع نشان دادن ، براى اصلاح رفتار ناپسند متربى موثرتر از انتقاد است . به علاوه ، تغافل لازمه زندگى اجتماعى و تعاملات ميان انسانها است . در ضرورت بكارگيرى مهارت انسانى تغافل ، كافى است به يكى از دقيقترين و پرمعناترين احاديث در اين رابطه توجه نماييم . امام صادق ( ع ) مى فرمايند :
« صلاح حال التعايش و التعاشر ملأ مكيال ثلثاه فطنه و ثلثه تغافل »
. ( البحرانى ، حسن ، تحف العقول ، 1350 ، ص 326 ، باب حكمتها و مواعظ امام صادق ( ع ) . شماره 22 ) امام ششم شيعيان جهان مىفرمايند : صلاح زندگى و معاشرت با مردم به اندازه محتواى پيمانه پرى است كه دوسوم آن فهم و آگاهى است و يك سوم آن تغافل . بسيار جالب است كه دو سوم اعمال و رفتار آدمى كه مايه سعادت او مىشود مبتنى
تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد ( ع ) بررسى اجمالى نكات تربيتى دعاى مكارم الاخلاق ( فارسى ) — صفحة 161
مساهمون: محمد جواد لياقتدار
ص١٦١