دليل دوم آنكه افراد كينه توز و خشمگين در واقع مريض و عليلاند و لذا نبايد با آنها مقابله به مثل و يا روشهاى خشن داشت چون نه مفيد به حال آنهاست و نه باعث رفع و زوال عواقب بد غضب مىشود و لذا امام ( ع ) مىفرمايند :
« المريب ابداً عليل »
( همان ) انسانهاى كينهتوز هميشه مريض و بيمارند . مؤلف المنجد ، در معناى الشنآن مىگويد : ا لشنآه ، البغضه مع عداوه و سوء خلق ( معلوف ، لويس ، المنجدفىاللغه ، 1365 ، ص 403 ) . يعنى اينها افراد كينهتوز و بدخلق و عصبى مىباشند . و مسلماً در برخورد با چنين افرادى بايد آگاهانه عمل كرد و با كظم غيط و ارائه محبت ، با چنين افرادى روبرو شد . « 1 »
در قسمت بعد امام گويى ، روش دوستى و مودت در برابر حسودان را سفارش مىكنند . چرا ؟ به دليل آنكه اشخاص حسود نيز همانند افراد كينهتوز ، افرادى مريض و بيمارند و آتش حسد آنها را مىسوزاند و لذا لازم است فرد آگاه و يا فرد محسود ، در برابر چنين كسانى راه مودت را پيشه كند تا آن افراد لااقل تاحدى بر آتش حسدشان افزوده نشود . از طرفى قرآن كريم اشاره دارد كه فرد حسود كسى است كه در واقع منكر فضل خدا است . يعنى عملًا از فضل خدا مأيوس است و لذا راه حسد را پيشه مىكند و فكر مىكند با چنين روشى هم خود به چيزى مىرسد و هم فرد محسود را
هامش
( 1 ) - در باب نقش و ارزش محبت در تربيت مىتوان به كتب تربيتى موجود مراجعه كرد و به هر حال بحث تفصيلى در اين مورد در گنجايش اين نوشتار نيست .