مىباشد اما هنوز در همان خصيصه نقص دارد . مثلًا خصلت راستگويى و عدم دروغ در وى مشاهده مىشود اما گاهى هنگام شوخى و هزل ، دروغ مىگويد و لذا امام طلب اتمام در اين مورد را نيز دارد . به علاوه ، مىتوان معناى « اتمام » را در اينجا به دليل عدم وجود قرينه ( بر خلاف آيه فوقالذكر ) به همان معناى « اكمال » بگيريم و منظور آن باشد كه يك خصلت فرضاً راستگويى را انسان حتى در مراتب بالاى آن نيز متخلق به آن به شود و منظور از اتمام در اينجا نيل به مراتب بالاى خصلتهاى بزرگوارانه باشد .
فراز هفتم
( اللّهمّ صلّ على محمد و آل محمد و ابدلنى من بغضة اهل الشّنآن المحبة و من حسد اهل البغى المودّة و من ظنّة اهل الصّلاح الثّقة و من عداوة الادنين الولاية و من عقوق ذوى الارحام المبرّة و من خذلان الاقربين النّصرة و من حبّ المدارين تصحيح المقة و من ردّ الملابسين كرم العشرة و من مرارة خوف الظّالمين حلاوة الامنة . )
« بار خدايا بر محمد ( ص ) و خاندان او درود فرست و درباره من تغيير ده : دشمنى سخت دشمنان را به درستى ، و رشك بردن سركشان از حق را به محبت ، و بدگمانى نيكان را به اطمينان ، و دشمنى آشنايان را به دوستى و بدرفتارى خويشان را به خوش رفتارى ، و خوارگردانيدن اقربا و نزديكان را به يارى كردن و دوستى مداراكنندگان ( دوستان ظاهرى ) را به دوستى