حديث فوقالذكر در اثر شناخت « خود » واقعى و احساس كرامت نفس به دست مىآيد . پس اين يك بحث دقيقى است كه نياز به دقت كافى دارد .
به هر حال اشاره تربيتى فراز فوق رعايت « اعتدال » در رفتار است و تأكيد بر حفظ ميانهروى و حد وسط در زندگى و امر تربيت و آموزش متعلمان و متربيان توسط مربيان و مديران جامعه مىباشد .
فراز پنجم
( اللّهمّ صلّ على محمد و آل محمدٍ و متّعنى بهدىً صالح لااستبدل به و طريقة حقّ لاازيغ عنها و نيّة رشد لااشكّ فيها و عمّرنى ما كان عمرى بذلّة فى طاعتك فاذا كان عمرى مرتعاً للشّيطان فاقبضنى اليك قبل ان يسبق مقتك الىّ او يستحكم غضبك علىّ . )
« خدايا بر محمد ( ص ) و خاندان محمد درود فرست و مرا به رستگارى شايسته بهرهمند كن كه آن را به راه ديگر عوض نكنم و به راه حقى كه از آن بيرون نشوم و به قصد صواب و درستى كه در آن شك ننمايم و تا هنگامى كه عمرم در فرمانبرى تو به كار رود عمر ده و هرگاه عمرم چراگاه شيطان شود مرا بميران ، قبل از آنكه دشمنى سخت تو به من رو آورد يا خشمت بر من استوار گردد ( از رحمت تو دور و بىبهره شوم . ) »
معناى هدايت
هدايت را عدهاى به معناى ارشاد و راهنمايى از روى لطف و خير خواهى دانستهاند اما عدهاى ديگر و نيز در مجمع ، هدايت را از نظر لغوى فقط « دلالت بر شيء » معنا كردهاند ( قريشى ، علىاكبر ، قاموس قرآن ، 1352 ، ج 7 ، ص 145 ) .