[ نامه امام به كوفيان پس از نزول در سرزمين كربلا ]
بسم اللَّه الرحمن الرحيم از حسين بن على بسوى سليمان بن صرد ، مسيب بن نجبه ، رفاعة بن شداد عبد اللَّه بن وائل و گروهى از مؤمنين . اما بعد ؛ شما ميدانيد كه پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله در زمان زندگى خود فرمود :
كسى كه سلطان ستمكيشى را كه حرام خدا را حلال بداند ، عهد و پيمان خدا را بشكند ، مخالف سنت رسول اللَّه باشد ، در ميان مردم با گناه و عدوان رفتار نمايد ، سپس قول و رفتار خود را تغيير ندهد خدا حق دارد كه وى را هم در جايگاهى نظير جايگاه او داخل كند . شما ميدانيد اين گروه اطاعت شيطان را لازم ميدانند و از طاعت خداى رحمان روگردان شدهاند ، فتنه و فساد را ظاهر حدود و احكام خدا را تعطيل نمودهاند ، حق فقراء را مىبلعند ، حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام كردهاند من از اين جهت بمقام خلافت احق و اولى ميباشم كه به پيغمبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله نزديكترم .
نامههاى شما به من رسيد ، فرستادگان شما بيعتهاى شما را به من رساندند كه مرا تسليم دشمن نكنيد و رها ننمائيد . اگر شما به بيعت خود وفا كنيد بهره و هدايت خود را يافتهايد . جان من با جان شما اهل و فرزندان من با اهل و فرزندان شما خواهد بود . شما به من تأسى نمائيد اگر شما اين مطالب را گوش نكنيد ، عهد و پيمان خود را بشكنيد ، بيعت خود را خلع نمائيد بجان خودم كه اين اعمال از شما استبعادى ندارد ، زيرا شما اين گونه بيوفائىها را با پدر و برادر و پسر عمويم مسلم كرديد . كسى كه بشما مغرور شود فريب خواهد خورد . شما راجع به حظ و بهرهء خود خطا كرديد ، و نصيب خويشتن را ضايع نموديد . كسى كه پيمانشكنى كند بر عليه خود نموده . به زودى خدا مرا