اف بر آنان كه فرداى قيامت با چه عذابى ملاقات خواهند كرد . آنان در دوزخ صدا به وا ويلا بلند خواهند نمود .
امام حسين عليه السّلام پس از اين جريان فرزندان و برادران و اهل بيت خود را جمع كرد و پس از اينكه نظرى به آنان انداخت به قدر يك ساعت گريست و فرمود :
پروردگارا ! ما عترت پيامبر تو حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله ميباشيم كه از حرم جد خود اخراج و تبعيد و آواره شديم و بنى اميه بما ظلم و ستم كردند . بار خدايا ! تو حق ما را بگير و ما را بر گروه ستمگران غالب بگردان .
سپس امام حسين از جاى خود كوچ كرد و در روز چهار شنبه يا پنج شنبه وارد كربلا شد . اين جريان در روز دوم محرم سنهء - 61 - هجرى بود . امام عليه السّلام متوجه اصحاب خود شد و فرمود :
الناس عبيد الدنيا و الدين لعق على السنتهم ، يحوطونه ما درت معايشهم فاذا محصوا بالبلاء قل الديانون
! ! يعنى مردم بندهء زر خريد دنيا ميباشند . دين محل ليسيدن زبان ايشان است .
مردم تا آن موقعى ديندار هستند كه معيشت آنان تأمين شود ، اما وقتى بوسيلهء بلاء مورد آزمايش قرار بگيرند دين داران قليل و اندك خواهند بود .
سپس فرمود : آيا اين سرزمين كربلا است ؟ گفتند : آرى يا بن رسول اللَّه .
فرمود : اينجا موضع گرفتارى و بلاء مىباشد .
هاهنا مناخ ركابنا و محط رحالنا و مقتل رجالنا و مسفك دمائنا .
يعنى اينجا محل خوابيدن شتران ما است ، اينجا محل خيمه و اثاث ما است اينجا محل شهيد شدن مردان ما مىباشد . اينجا محل ريختن خونهاى ما است .
سپس آن گروه پياده شدند و حر با تعداد هزار سوار وارد و در مقابل امام حسين پياده گرديد . سپس براى ابن زياد نوشت : امام حسين در كربلا پياده شده است .
ابن زياد لعنة اللَّه عليه براى امام حسين نوشت : يا حسين ! اين طور به من رسيده كه وارد كربلا شدهاى . يزيد براى من نوشته :
ان لا اتوسد الاثير ! و لا اشبع من الخمير ، او الحقك باللطيف الخبير ،
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — صفحة 436
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٤٣٦