چشم اميد آن گرامى ميهمان به پرتو انوار عاطفت و دلجويى آن آفتاب اوج جهاندارى روشن و ساحت ضميرش به تربيت ابر بهارى الطاف شهريارى گلشن شد ، سوار سمند صبارفتار با آن خان عالىتبار هم عنان و هم ركاب متوجّه بارگاه سپهر اشتباه « 1 » و در آن بزم بهشتآيين با يكديگر قرين و همنشين گرديدند . و خاقان ميهماننواز « 2 » ابواب انواع دلجويى و مهربانى بر روى جناب خانى گشوده غبار ملالى كه از رهگذر آن سفر خير مآل بر آيينهء خاطر داشت به آستين تفقّد زدود و بزمآرايان به شعلهء ساز و آواز هنگامهء عشرت و شادمانى را گرم كرده بعد از [ 13 ] بسط بساط عشرت و نشاط خوانسالاران سفرهء موايد الوان مشحون به مضمون كريمهء
« وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ »
« 3 » گستردند و از اطعمه لذيذهء اشتهاپسند و انواع تنقّلات و حلويّات بىشبه و مانند چندان بر سر خوان احسان چيده آمد « 4 » كه حرص شكمپرست زله « 5 » بند نعم سير چشمى گرديده مجلسيان دست آرزو از آلايش اطعمه و اشربهء دلخواه كشيدند و بعد از شيرينى كام آن ميهمان لازم الاحترام به نعم گوناگون اعزاز و اكرام خاقان كيخسرو غلام سوار سمند صبا خرام و با آن خان ذىشأن عنان بر عنان به جانب شهر روان گرديده فرمانپذيران از پيشگاه بارگاه سپهر اشتباه تا در دولتخانهء مباركه كه زياده بر يك فرسنگ راه بود « 6 » از اقمشهء گرانبها مانند زربفت و اطلس و ديبا ، پاىانداز گسترانيدند . و بعد از مراعات لوازم استقبال و گرمى هنگامهء بزم ارم مثال و « 7 » گستردن پاىانداز و امثال آن ، كه رسم و آيين سلاطين اين دولت ابد قرين است ، چون شهريار روى زمين به درگاه دولتخانهء سپهر آستانه رسيد تكليف فرودآمدن به آن خان عالىشأن نموده خدمتش از راه ضعف و نقاهت عذر خواه و مرخّص گرديد و به اشارهء والاميرزا حبيب اللّه صدر و ميرزا تقى اعتماد الدولة و جانى خان قورچىباشى و مرتضى قلى بيك ايشيك آقاسىباشى و محمد على بيك ناظر بيوتات طريق مشايعت وى پيموده خدمتش را به منزلى كه به جهت نزول « 8 » وى
هامش
( 1 ) . الف ، ب : انتباه .
( 2 ) . الف ، ب : بندهنواز .
( 3 ) . زخرف ( 43 ) ، آيهء 71 .
( 4 ) . الف ، ب : چيدند .
( 5 ) . الف ، ب ، م : ذله .
( 6 ) . الف ، ب : زياده بر فرسنگ است .
( 7 ) . الف ، ب : « و » ندارد .
( 8 ) . الف ، ب : زوال .