عبد اللّه از پدرش نقل مىكند كه گفته است : بر فضل بن ربيع وارد شدم ، او بر پشت بام نشسته بود ، به من گفت : آن خانه را نظاره كن و بگو چه مىبينى ؟ گفتم : جامهاى افتاده ، گفت : خوب بنگر ، من نيز با دقّت نگريستم و گفتم : مردى است كه به سجده رفته ، به من گفت : آيا او را مىشناسى ؟ او موسى بن جعفر است ، شب و روز از احوال او خبر مىگيرم و او را هيچوقت جز در اين حالت نمىيابم ، او صبحگاهان نماز مىگزارد و تا طلوع خورشيد مشغول تعقيبات نماز است سپس به سجده مىرود و تا ظهر بر اين حال باقى مىماند ، فردى را مأمور كرده است تا بر اوقات نماز مراقبت داشته باشد پس چون رسيدن وقت نماز را به اطّلاع او مىرساند وى با شتاب و بدون تجديد وضو اقدام به برپايى نماز مىكند ، او با تأخير افطار مىكند سپس تجديد وضو مىكند و به سجده مىرود و تمام مدّت شب را تا صبح مشغول نماز است . يكى از جاسوسان امام چنين مىگويد : بسيار مىشنيدم كه امام در دعاى خود چنين مىگفت : « پروردگارا تو مىدانى كه من پيوسته از تو مىخواستم كه فرصت عبادتت را به من عطا كنى ، خدايا تو نيز چنين كردى ، پس ستايش مخصوص تو است . »
اين است عبادت و شجاعت امام و با ذكر اين واقعه به عزم قاطع امام پى مىبريم : فضل بن ربيع بر امام وارد شد و چنين گفت : اى ابا ابراهيم خدا بر تو رحم كند ، براى كيفر آماده شو . امام در پاسخ مىفرمايد : « آيا مالك دنيا و آخرت با من نيست ، به خواست خدا امروز هيچكس نخواهد توانست بر من آسيبى رساند . » و اين همان امامى است كه هنگام برملا شدن اسرار جنبش و زمانى كه ايشان را نزد هارون بردند ، هارون خطاب به امام چنين گفت : « اين چگونه خانهاى است ؟ » امام ( ع ) فرمود : « اين خانهء تبهكاران است . خداوند فرموده است :
« سَأَصْرِفُ عَنْ آياتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا . »
« * » هارون گفت : « اين خانه از كيست ؟ » امام ( ع ) فرمود : « اين خانه حتّى براى پيروان ما ناپايدار است و براى ديگران موجب فتنه و آشوب . » هارون گفت : « چرا صاحب خانه آن را نمىگيرد ؟ » امام ( ع ) فرمود : « زمانى كه اين خانه از ما گرفته شد آباد بود و آباد باز پس گرفته خواهد شد . »
هارون گفت : « پيروان تو كجا هستند ؟ » امام اين آيه را تلاوت كرد :
« لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا
هامش
( * ) اعراف 146 - من آنان را كه در زمين بنا حق و از روى كبر دعوى بزرگى كنند از آيات رحمتم رو گردان و معرض گردانم كه هر آيتى ببينند به آن ايمان نياورند و اگر راه رشد و هدايت يابند آن را نپيموده و به عكس اگر راه جهل و گمراهى يابند به پيش گيرند .