اهل بيت بودند كه شمشير به دست گيرد و ايشان را رهبرى كند . عيسى بن زيد نيروهاى زيديه را در اختيار محمّد بن عبد اللّه گذاشت .
ما تصوّر نمىكنيم عبد اللّه و دو پسرش در باطن اعتقاد داشتند كه محمّد ، مهدى امّت است اگرچه ايشان چنين وانمود مىكردند ، بهترين دليل اين ادّعا ، نامهاى است كه امام صادق ( ع ) به عبد اللّه بن حسن كه در آن زمان پس از كشته شدن محمّد در زندان به سر مىبرد ، نوشت . در اين نامه چنين آمده است :
« به نام خداوند بخشندهء مهربان ، به برادرزادهها و پسر عمويى كه همگى افرادى صالح و ذريّهاى پاك هستند . امّا بعد : اگرچه تو و خانوادهء تو و همرزمانت به آنچه گرفتار آمديد با من مشورت نكرديد و در نتيجه ، در غم و اندوه و خشم و پريشانى خاطر تنها مانديد . اين را بدان كه من نيز همان ناراحتى و پريشانى و سوزش مصيبت شما را احساس مىكنم ولى به آرامش و صبرى بازگشتم كه خداوند پرهيزكاران را بدان توصيه مىكند ، زيرا كه پروردگار خطاب به پيامبر خود ( ص ) چنين فرموده است :
« وَ اصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا . . . »
« * »
علامهء مجلسى ( ره ) صاحب بحار الانوار چنين مىگويد 5 :
« اين گواه صريحى است كه از طرق صحيح به مدح فرزندان اسير و زندانى امام حسين ( ع ) دلالت دارد و اينكه ايشان با مقامى شريف و پيروزى همراه با سعادت و اكرام در راه خداوند جلّ جلاله گام برداشتند . »
علّامه رواياتى را بيان مىكند كه به صحّت عقيدهء ايشان نسبت به اهل بيت گواهى مىدهد .
از آن جمله روايتى است كه يحيى بن عبد اللّه نقل مىكند ، او يكى از فرزندان امام حسن است كه مدّتى دراز در زندان بود . وى چنين مىگويد :
« عبد اللّه بن فاطمهء صغرى ، از پدرش و پدرش نيز از جدّهء خود حضرت فاطمه ( ع ) دختر رسول اللّه ( ص ) چنين روايت مىكند كه حضرت فاطمهء زهرا ( ع ) فرمود : « رسول اللّه ( ص ) به من فرمود : هفت نفر از فرزندان من در كنار رود فرات مدفون خواهند شد و هيچكس از پيشينيان و آيندگان به مقام ايشان نخواهند رسيد . » من ( يحيى بن عبد اللّه ) گفتم : ولى ما هشت نفر هستيم .
وى ( عبد اللّه بن فاطمه ) پاسخ داد : من چنين شنيدهام . چون در زندان را گشودند همه را مرده يافتند ، من نيز زخم برداشته بودم ولى رمقى در جان داشتم ، ايشان به من آب دادند و از زندان بيرون آوردند و در نتيجه توانستم زنده بمانم . يحيى از كسانى بود كه با پدرش عبد اللّه بن حسن بن حسن در كوفه زندانى بود . »
هامش
( * ) طور / 47 ، در اجراى حكم خدا شكيبا باش زيرا تو مورد عنايت ما هستى .