تخطي إلى المحتوى الرئيسي

امامان شيعه و جنبشهاى مكتبى ( فارسي ) — صفحة 126

مساهمون:

ص١٢٦

يحيى دو انقلاب را رهبرى مىكند

يحيى براى نخستين بار در زمان متوكّل عبّاسى قيام كرد و منطقه‌اى مناسب ، يعنى خراسان را براى انقلاب خود برگزيد . چنان‌كه قبلا نيز اشاره كرديم خراسان از نظر استراتژيكى منطقه‌اى بود كه براى قيام بر ضد ستم و ستمكاران آمادگى كامل داشت . رخدادهاى تاريخى ، اين واقعيّت را به ثبوت مىرساند كه دليل پيروزى ابو مسلم خراسانى آن بود كه وى خراسان را به عنوان مركز انقلاب خود برگزيده بود . يحيى نيز همين منطقه را برگزيد و ياران خود را گرد آورد و قيام خود را آغاز كرد و با عبّاسيان به جنگ پرداخت ولى سرانجام با شكست روبرو شد . پس از شكست ، وى را گرفتند و به بند كشيدند و او را به سوى والى خراسان ، و از آن‌جا به بغداد و سپس به پايتخت ( سامرا ) نزد متوكّل عبّاسى فرستادند و پس از ميانجيگريهايى كه پيش متوكّل عبّاسى شد پس از گرفتن ضمانتهاى كافى مبنى بر كناره‌گيرى يحيى از هر قيام ديگر او را آزاد كرد و يحيى نيز عملا در زمان متوكّل عبّاسى به هيچ انقلاب ديگرى دست نيازيد .

قبر امام حسين ( ع ) مركز تجمّع افراد انقلابى

پس از آن‌كه متوكّل كشته شد يحيى به كوفه آمد و ارتباطهاى خود را با ، زايران قبر امام حسين ( ع ) آغاز كرد زيرا در زمان متوكّل عبّاسى بلكه ، در همهء دوران عبّاسيان ، انقلابيهاى زيادى براى زيارت قبر امام ( ع ) در آن‌جا گرد مىآمدند ، منظور زايرانى كه براى زيارت قبر امام ( ع ) به آن‌جا مىآمدند فقط انجام آدابى مذهبى نبود بلكه ، حضور ايشان در كربلا براى برقرار كردن ارتباط با يكديگر جهت انجام يك انقلاب بود . زيارت قبر امام حسين ( ع ) در مبارزه با حكومت بنى عبّاس ، تأثير مهمّى داشت و به همين دليل بود كه عبّاسيان قبر امام حسين ( ع ) را دشمن مىدانستند زيرا اين قبر به مركز تجمّع مخالفان و مبارزان تبديل شده بود . يحيى با زايران قبر امام حسين ( ع ) ارتباط برقرار كرد و عدّهء زيادى از ايشان به دعوت يحيى پاسخ مثبت دادند ، در اين وقت يحيى به كوفه بازگشت و در آن‌جا ، شعارهاى معروف زيديه را سر داد : « اى انتقام گيرندگان خون حسين ، و اى يارى شدگان از سوى خدا ، بجنگيد »

يحيى در كوفه حكومت را به دست مىگيرد

يحيى توانست ياران بسيارى را گرد آورد و بر كوفه سيطره يابد . اوّلين كار وى آن بود كه اموال
امامان شيعه و جنبشهاى مكتبى ( فارسي ) — صفحة 126 | السيد محمد تقي المدرسي