همهء آنهايى كه اين واقعه را شنيدند حويرث را لعن و نفرين كردند ؛ سالها گذشت و پيامبر اين رفتار ظالمانه را فراموش نكرد تا در سال هشتم هجرت ، در روز فتح مكّه كه نام حويرث را در ليست كسانىكه بايد به قتل برسند ، به امراى مكه دادند ، فرمودند :
« اگر اينها به پردهء خانه كعبه آويختهاند بايد كشته شوند ! »
سزاوارترين كس به اجراى اين فرمان ، على بن ابيطالب عليه السلام بود كه اين مأموريت را به انجام رسانيد . « 1 »
پيش از آنكه پيامبرخدا صلى الله عليه و آله براى عزيمت فاطمه زهرا عليها السلام به مدينه كسى را بفرستد ، بناى مسجد و خانهء خود را آغاز كرد ، آنگاه كه شتر پيامبر به يثرب رسيد ، تا اتمام بنا ، در خانهء « ابوايّوب انصارى » سكونت گزيدند ، خانهاى كه بعداً به غلامش « افلح » منتقل شد و مغيره پسر عبدالرحمان بن حارث بن هشام آن را به هزار دينار خريد و تجديد بنا نمود و جهت فقراى مدينه وقف كرد .
رسولخدا در بناى مسجد و خانهء جديد كار مىكردند و مهاجر و انصار همين كه ديدند آن حضرت خودش مشغول كارِ ساخت و ساز است ، براى انجام كار با يكديگر مسابقه مىدادند و مىگفتند :
لئن قعدنا والنبي يعمل * فذاك منا العمل المضلّل
« اگر ما بنشينيم و پيامبر كار كند ، اين عمل ما گمراهى است . »
و ديگرى از مسلمانان به اين شعر مترنّم بود و مىگفت :
لاهُمَّ إنّ العيش عيش الآخرة * فَارْحَم الأنصار وَالمُهاجرة
« بار خدايا ! زندگى جز زندگى آخرت نيست ، پس بر مهاجر و انصار ترحّم فرما ! »
در آن روز مصطفى صلى الله عليه و آله را ديدند كه گرد و غبار از گيسوان عمّاربن ياسر
هامش
( 1 ) - سيرهء ابنهشام ، ج 4 ، ص 52 و تاريخ طبرى ، حوادث سال هشتم هجرى .