شده است . اين اثر عربى ، كامل باقى مانده و از لحاظ طب حائز اهميت است . شهرت آن به حدى بوده كه در قرون وسطا به عبرى و دو بار به لاتين ترجمه شده است .
الجدرى و الحصبه : كتابى است عربى از محمد بن زكرياى رازى ( 313 - 251 ق ) ، دانشمند و پزشك نامى ايرانى . اين كتاب از مهمترين كتابهاى رازى است و از اين نظر اهميت فراوانى در عالم طب كسب كرده كه رازى براى اولين بار در آن دو مرض ( آبله و سرخك ) را بهخوبى شناسايى كرده و شرح داده است . نسخ متعددى از آن در كتابخانهها نگهدارى مىشود و در حدود 350 سال ، 35 بار به زبانهاى گوناگون منتشر شده است .
علاج الاطفال : كتابى است عربى در طب ، گويا از ابوالحسن احمد طبرى ، طبيب ايرانى در قرن چهارم هجرى . اين كتاب شامل شصت باب است كه نسخهاى خطى از آن در كتابخانه مجلس نگهدارى مىشود .
الجامع لمفردات الادوية و الاغذيه : كتابى است عربى از ابومحمد ضياءالدين عبدالله ، معروف به ابنبيطار ( م . 646 ق ) ، بزرگترين گياهشناس و داروشناس مسلمان قرون وسطا در اسپانيا . وى در تأليف اين كتاب ، به ترتيب حروف الفبا ، حدود 1400 دارو و خوراكى مفرد گياهى ، كانى و جانورى را با استناد به بيش از 150 مأخذ شرح داده است و از اين بابت مىتوان آن را با كتاب دوم قانون ابنسينا ، شامل 800 ماده مقايسه كرد . اين كتاب اولينبار در دو مجلد در قاهره ، در 1291 هجرى به چاپ رسيده و بعد از آن نيز چندينبار ترجمه و منتشر شده است .
التيسير فى المداواة و التدبير : كتابى است به عربى در طب از ابومروان عبدالملك بن زهر ( م . 557 ق ) ، معروف به ابنزهر ، معروفترين پزشك عصر خود در اندلس . اين كتاب شامل سى فصل است كه به درخواست ابنرشد نوشته شده است . مؤلف در آن به بررسى بيمارىها و درمان آنها پرداخته است . وى از بيمارىهاى سر انسان شروع كرده و با بررسى بيمارىهاى پا به پايان رسانده است . همچنين گاهى احكام نجوم و داروشناسى و يا خرافه را با استدلال منطقى و عينى در كنار هم آورده است . متن اين كتاب به كوشش ميشل خورى در دمشق ، در سال 1403 هجرى به چاپ رسيده است .
الحاوى فى الطب : كتابى است عربى از محمد بن زكرياى رازى ( 313 - 251 ق ) دانشمند و پزشك ايرانى . اين كتاب مهمترين اثر طبى رازى است كه به نامهاى الجامع الحاضر صناعة
تاريخ فرهنگ و تمدن اسلام و ايران ( ويژه علوم پزشكى ) ( فارسي ) — صفحة 172
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص١٧٢