خطيب به شاگردى و كسب فيض پرداخت . حرفه طبابت را از طاهر كحال فراگرفت و در اين زمينه مهارت بسيار از خود نشان داد ؛ بهطورى كه از ساير اطبا متمايز شد و تا هفتاد سال از همين حرفه به كسب درآمد پرداخت . او به جاهاى گوناگون مىرفت و سخنرانى مىكرد . پس از اين موفقيتها ، به دمشق بازگشت و در آنجا اقامت گزيد و درجايى به نام الحديث الاشرقيه مردم را به حضور مىپذيرفت . زينالدين كحال در 730 هجرى درگذشت .
سرخسى : عبدالرحمان فرزند عبدالكريم ، معروف به ثقةالدين شرف الاسلام ، پزشك اهل سرخس در قرن ششم هجرى بود . وى در آن زمان رئيس پزشكان بود و فخرالدين رازى شرح قانون خود را به نام او نوشته است .
سابور ( شاپور ) بن سهل : پزشك ايرانى قرن دوم هجرى كه پيوسته در بيمارستان جندىشاپور به درمان بيماران اشتغال داشت . وى مردى دانشمند و به خواص دارو و تركيب آنها آشنا بود . نزد متوكل ( خليفه عباسى ) مقام بالايى داشت و به خلفاى بعد از او خدمت كرد . وى در 255 هجرى در دوره خلافت « المهتدى » درگذشت .
حكيم شفايى اصفهانى : پزشك و داروساز معروف دوران شاه عباس و فرزند ميرمظفر حسين كه در 963 هجرى درگذشت . مهمترين اثرش طب شفايى يا قرابادين شفايى است كه يكى از عالمان دينى مسيحى به نام آنژدوسن ژوزف اهل تولوز با عنوان فارماكوپئا پرسيكا آن را ترجمه كرد و در سال 1681 ميلادى در پاريس ، به چاپ رساند .
ايلاقى : شمسالدين محمد بن يوسف از پزشكان قرن پنجم و از شاگردان ابوعلى سينا بود . تاريخ تولدش روشن نيست و گويا در 536 هجرى درگذشته است . اثر معروف وى طب ايلاقى ( فصول ايلاقى يا فصول ايلاقيه ) نام دارد .
قطبالدين محمود بن مسعود بن مصلحشيرازى : معروف به قطبالدين شيرازى ( 710 - 634 ق ) پزشك ، رياضىدان ، ستارهشناس و فيلسوف ايرانى ، از شاگردان خواجه نصيرالدين طوسى و استاد كمالالدين فارسى بود . طب را نزد پدرش ضياءالدين مسعود كازرونى آموخت . به خراسان ، عراق عجم ، عراق عرب ، آسياى صغير و شام سفر كرد و مدتى نيز در خدمت ايلخانان ايرانى ، تكودارخان ( حكومت 683 - 680 ق ) و ارغون خان ( حكومت 690 - 683 ق )
تاريخ فرهنگ و تمدن اسلام و ايران ( ويژه علوم پزشكى ) ( فارسي ) — صفحة 166
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص١٦٦