نمىبخشند . بهترين نوع انگم آن است كه مدت بيشترى پايدار و اثربخش بماند ، اما اگر نخواهيم از انگم تازه و نيرومندى كه كم اثرتر است ، استفاده كنيم ، بايد مقدار آن را بيشتر كرد . « 1 »
برخى از انواع گياهان دارويى و خواص درمانى آنها
گياهان دارويى از همان آغاز تمدن بشرى در درمانهاى دارويى بهكار برده مىشد . بىشك با توسعهء صنايع دارويى در اوايل قرن بيستم ، داروهاى گياهى در ميان پزشكان ارزش خود راازدست داد ، اما در دهه اخير ديگر بار با اقبال روبهرو شد . حال به برخى از اين گياهان مىپردازيم .
آويشن « 2 »
نمايش تصوير
ديسكوريدس گويد : آويشن را به لغت رومى « اريغانون » و به سريانى « صعتر » گويند و به پارسى آويشن مىنامند و آن دو نوع است : كوهى و بستانى .
وى مىافزايد : اين گياه را خوشه باشد كه بر آن شكوفه بُوَد و رنگ شكوفه به سبزى و زردى مايل بُوَد و آنچه بستانى باشد ، تيزى در طعم آن كمتر باشد و بيشتر در طعامها بهكار برند . « 3 »
آويشن گياهى است علفى و معطر كه طول آن به چهل سانتىمتر مىرسد ، با ساقههاى چوبى ، برگهاى كوچك و گلهاى صورتى رنگ . در ايران بهصورت كاشتهشده وجود دارد و در تابستان جمعآورى مىشود . قسمت مورد استفاده اين گياه ، سرشاخههاى آن است . « 4 »
آويشن گياهى است از خانوادهء «
Labiatae
» ، علفى و پايا و چند ساله كه شبيه صعتر و پونه كوهى است و داراى ساقههاى هوايى متعدد و پرپشت و كوتاه و خزنده . قسمت قاعدهء
هامش
( 1 ) . ابوعلى سينا ، قانون در طب ، كتاب دوم ، ص 41 .
( 2 ). Thymus , vulgaris .( 3 ) . ابوريحان بيرونى ، صيدنه ، ج 1 ، ص 445 و 446 ؛ بنگريد به : محمد مؤمن حسينى ، تحفهء حكيم مؤمن ، ص 563 و 564 .
( 4 ) . شاهين آخوندزاده ، دايرهءالمعارف گياهان دارويى ، ج 1 ، ص 137 ؛ بنگريد به : احمد قهرمان ، تطبيق نامهاى كهن گياهان دارويى با نامهاى علمى ، ج 1 ، ص 195 .