صورتى كه همسران متعدد دارد بايست هر چهارشب بين آنها تقسيم نمايد مانند اينكه اگر چهار همسر دارد هر يك شب از اين چهار شب را كنار يكى باشد و زمانى كه چهار شب تمام شد دوباره از يكى از آنها را آغاز نمايد و تمام نمايد پس هيچ شبى ديگر مال خودش نيست و همهء شبهايش مال همسران اوست و اگر همسران او دو نفر هستند هر يك از آنها يك شب و دو شب هم مال خود اوست و اگر سه همسر داشته باشد سه شب مال همسران و يك شب مال خود اوست احتياط آن است كه به اين فتوى مشهور عمل شود به خصوص در مورد كسى كه بيشتر از يك همسر دارد . ولى اقوى آن است كه در آن است كه ما به خصوص يك همسرى بيانش گذشت .
مسأله 2 - وجوب بودن نزد زن و هم خواب شدن با او در جايى است كه زن دائمى است ، پس همسر موقّت اين حق را ندارد چه يك نفر باشد و چه بيشتر .
مسأله 3 - جايز است زن از حق در شبهايى كه حق هم خوابى دارد ، صرف نظر نمايد تا شوهر به هر مصرفى كه مىخواهد برساند ، همچنين جايز است كه اين حق را به ديگر همسر شوهر خود بدهد .
مسأله 4 - عروس باكره از شب اوّل ازدواج تا هفت شب به صورت مخصوص حق اختصاصى دارد . و در صورتى كه عروس ثيّبه است سه شب اين حق را دارد . و واجب نيست كه مرد اين هفت شب و يا سه شب را به ديگر زنانش تلافى نمايد .
مسأله 5 - زن صغير و يا مجنون قسمت ندارد . چه آنكه ديوانهء دائمى باشد و چه ادوارى ، ولى در مورد ادوارى زمانى كه سالم است حق دارد . زن ناشزه نيز از اين حق محروم است . حق هم خوابى نيز در سفر ساقط مىگردد و حتى بر شوهر واجب نيست كه اين حق را تضاد نمايد .
مسأله 6 - مرد مىتواند از هر يك از همسران خود كه خواست قسمت را شروع نمايد و هرطور كه خواست رفتار نمايد مىتواند يكى را دوم و يكى سوم قرار دهد . هر چند كه احتياط آن است كه اين كار را با قرعه انجام دهد خصوصاً در مورد غير اولى .
مسأله 7 - مستحب است تساوى را بين همسران خود از نظر گشاده رويى ، جماع ، نفقه و . . . انجام دهد . همچنين نيز مستحب است صبح آن روزى را كه شبش را نزد يكى از آن همسران بوده را نيز كنار همان همسر باشد . همچنين بر شوهر مستحب است كه اجازه دهد زمان فوت پدر زن و مادر زن به زنش اجازه دهد كه نزد آنها حاضر شود هر چند كه حقّ جلوگيرى از اين كار را دارد و چه برسد به غير پدر و مادرش . همچنين شوهر مىتواند از بيرون رفتن همسرش به جز انجام امورات واجب جلوگيرى نمايد .
مباحث حقوقى تحرير الوسيلة ( فارسى ) — صفحة 419
مساهمون: السيد الخميني
ص٤١٩