همچون زلال زيتون بود و بر سر هر گروه ، گروه از سپاه خود مىايستاد تا به من كه در گوشه جمعيّت بودم ، رسيد . مىفرمود :
جمعيّت مسلمانان ! ترس از خدا را شعار خود قرار دهيد و جامهء آرامش به تن نماييد و دندانها را به هم فشاريد كه اين كار ، شمشيرها را از سرها دور تر نگه مىدارد و زرهها را كامل كنيد ، و شمشيرها را پيش از بيرون كشيدن ، در غلافها حركت دهيد . با گوشه چشم به نشانه غضب نگاه كنيد و به چپ و راست نيزه بزنيد و با تيزى شمشير كارزار كنيد و شمشيرها را ، با جلو بردن گامها به دشمنانتان متّصل كنيد و بدانيد كه شما در ديد خدا و همراه پسر عموى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هستيد ؛ پس ، يورش را از سر گيريد و از فرار شرم كنيد كه آن ننگى بر آيندگان و موجب آتش روز جزا است . از جانهايتان به نيكويى دست كشيد و به سوى مرگ ، آسان رهسپار شويد . و بر شما باد حمله به لشكر بزرگ و خيمهء محكم شده با طناب ( لشكر معاويه ) . وسط آن را بزنيد كه شيطان در گوشهء آن پنهان شده و براى يورش ، دستى جلو گذارده و پايى براى عقب نشينى ، عقب برده است ؛ پس دشمن را هدف گيريد تا وقتى كه ستون حق و حقيقت بر شما آشكار شود : و حال آن كه شما بالاتريد ، و خدا با شما است و از اعمال شما ، كم نمىكند « 1 » . « 2 »
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، فيضالاسلام ، 158 ، خ 65 . معاشرَ المسلمين إستشعروا الخشية ، وتجلببوا بالسّكينه وعضّوا على النّواجذ فإنّه أنبى للسّيوف عن الهام واكملوااللّامة وقلقلوا السّيوف في أغمادها قبل سلّها والحظوا الخزر واطعنوا لشّزر ونافحوا بالظّبا وصلوا السّيوف بالخطى واعلموا أنّكم به عين اللّه ومع ابن عمّ رسول اللّه صلى الله عليه و آله فعاودوا الكَرَّة واستحيوا من الفرّ فانّه عار من الاعقاب ونار يوم الحساب وطيّبوا عن أنفسكم نفساً ، وامشوا إلى الموت مشياً سَجَحاً وعليكم بهذا السّواد الأعظم والرَّواقِ المطنب فاضربوا ثَبَجه فانّ الشّيطانَ كامنٌ في كِسْره قد قدّم للوثبة يداً وأخّر للنّكوص رجلا فصَمَداً صَمداً حتى ينجلى لكم عمود الحقّ وأنتم الأعلون واللّه معكم ولن يَتِرَكُم أعمالكم .
( 2 ) . محمد صلى الله عليه و آله ( 47 ) : 35 .