لَكَ ذلِكَ فَيُوافيكَ بِهِ حَيْثُ تَحْتاجُ إلَيْهِ تَغْتَنِمْهُ وَاغْتَنِم ما أقرَضتَ مَن اسْتَقْرَضَكَ في حالِ غِناكَ ، وَاعلَمْ يا بُنَىّ أنَّ أمامَكَ عَقبةً كؤُوداً مَهبطُها عَلى جَنَّةٍ أوْ عَلى نارٍ ، فَارتَدَّ لِنَفْسِكَ قَبْلَ نُزُولِكَ فَلَيْسَ بَعدَ المَوتِ مُستَعْتب وَلا إلى الدُّنيا مَنصَرَفٌ ، إعلَمْ يا بُنَىّ أنّك خُلقْتَ لِلآخِرَةِ لا إلى الدُّنيا وَلِلفَناءِ لالِلْبَقاءِ ، وَأنَّكَ لَفي مَنزِلِ قُلْعَةٍ وَدارِ بُلْغَةٍ وَطريقٍ مِنَ الآخِرَةِ وَانَّكَ طَريدُ المَوتِ الَّذي لايَنْجُو مِنْهُ هارِبُهُ وَلايَفوتُهُ طالِبُهُ ، وَإيّاكَ أنْ تُوجِفَ بِكَ مَطايا الطَّمَعِ فَتُورِدكَ مَناهِلَ الهَلَكَةِ وإنْ استَطَعْتَ أَلّا تَكونَ بَيْنَكَ وَبَيْنَ اللّهِ تَعالى ذُونِعمَةٍ فَافْعَلْ ؛
و بدان كه در مقابل تو ، راهى سخت ، و دور ، و ترس بسيارى است و تو [ در آن راه ] از خوب تكاپو كردن و توشه برداشتن به قدرى كه تو را ، با پشتى سبك رساند ، بىنياز نيستى ؛ پس بيش از توانايىات ، بر پشت خود بر ندار كه سنگينى آن ، سختى بر تو باشد .
اگر از نيازمندان ، كسى يافتى كه آن [ / توشهات را ] برايت حمل كند و در جايى كه به آن نياز دارى ، به طور كامل به تو بدهد ، غنيمتش شمار و وامى را كه هنگام بى نيازى به وام گيرنده ات دادى ، غنيمت شمار . بدان فرزندم ! در پيش روى تو ، گردنهاى بد راه قرار دارد كه محلّ فرود آن بر بهشت يا آتش است ؛ پس پيش از پايين آمدنت براى خود دست و پا كن ؛ چرا كه پس از مرگ ، نه رضايت طلبيدنى و نه به سوى دنيا راهِ بازگشتى هست .
بدان فرزندم ! تو براى آخرت و نه براى دنيا ، و براى نابودى ، نه براى باقى ماندن آفريده شدى . تو در منزلى عاريه و خانهاى بخور و نمير و راهى از آخرت هستى .
تو رانده شدهء مرگى هستى كه فرار كننده ، از آن رهايى نمىيابد و از دست خواهانش نمىرود . بر حذر باش كه مركبهاى طمع تو را بلغزاند و در
ولايت نامه ( ترجمه خصائص اميرالمؤمنين ع ) ( فارسى ) — صفحة 174
مساهمون: الشريف الرضي
ص١٧٤