ديار مصر رسيد و همراه خود ، حكم ولايت محمد بن عجلان بر مكه را به جاى برادرش آورد . او خشمناك از برادر در سال 797 ه . ق به مصر رفته و سلطان او را بازداشت كرده بود ، اما سرانجام سلطان از او راضى شد و پس از كشته شدن برادرش ، او را به ولايت مكه گمارد . او در بيست و چهارم ربيع الاخر سال 798 ه . ق وارد مكه شد و به اوضاع شهر رسيدگى و عوامل فساد را ريشهكن كرده و در نبردى كه در روز سهشنبه بيست و پنج همان سال در محلى از وادى مرّ به نام الزباده ميان او و اشراف پيش آمد ، انتقام خون برادرش را گرفت . كشتههاى اشراف و گروههاى نزديك به آنها ، حدود چهل نفر بود و تنها يك يا دو نفر از طرف مقابل ، به قتل رسيدند .
بدين ترتيب او به تنهايى عهدهدار ولايت مكه شد ، تا اين كه در سال 809 پسرش سيد بركات « 1 » در امر ولايت ، شريك او شد و نامهء مأموريت وى در مراسم حج 809 ه . ق در ماه شعبان همان سال به مكه رسيد .
وى پس از آن بخش ديگر اختيارات والى مكه را براى پسر [ ديگر ] خود ، سيد شهابالدين احمد بن حسن « 2 » درخواست كرد و درخواستش اجابت شد و او به عنوان شريك برادر خود تعيين گرديد و پدر آنها نيابت سلطنت در حجاز را بر عهده گرفت . او به عنوان شريك برادر خود تعيين گرديد و پدر آنها نيابت سلطنت در حجاز را بر عهده گرفت . اين رويداد در ربيع الاول سال 811 ه . ق واقع شد و در اوايل نيمه دوم ماه ربيعالآخر همان سال ، به امضاى آنها رسيد و از آن پس در خطبههاى خود در مكه و بر قبهء زمزم خطبه به نام او و دو فرزندش و در مدينه تنها به نام سيد حسن خوانده مىشد .
علت آن نيز اين بود كه عجلان بن نعير بن منصور بن جماز بن شيحه حسنى « 3 » به جاى
هامش
( 1 ) . الضوء اللامع ، ج 3 ، ص 14 - 13 ، رقم 50 .
( 2 ) . همان ، ج 1 ، ص 274 .
( 3 ) . همان ، ج 5 ، ص 145 ، رقم 497 .