نمازها باشد . لفظ دار قطنى از اين حديث ، احتمال نخستين را كه بيهقى بيان كرده و به سنت بيشتر شبيه دانسته است ، رد مىكند . اين را قاضى عزّالدينبن جماعه گفته است و برخى نيز نماز را به دعا تأويل كردهاند كه بعيد به نظر مىرسد و برخى نيز همچون مالكىها و حنفىها به دليل عموميت در سنن نهى در اين حديث ، استدلال بدان را منع كردهاند .
* نماز عيد در مكه را ، نه همچون ديگر شهرها در صحرا و بيابان ، بلكه در مسجدالحرام بايد اقامه كرد . و ديگر وجوب روى آوردن سالانه به آن از سوى گروهى از مردم براى اقامه شعائر حج است .
* جز به احرام - كه جزئيات آن در كتب فقهى به تفصيل بيان شده است - نبايد وارد مكه شد و ديگر اين كه مُحرم شدن مقيم در حرم براى حج از خارج از آن ، بنا به مذهب شافعى و طبق آنچه نووى در « الإيضاح » آورده ، جايز نيست .
* سر بريدن قربانىهاى حج در اين شهر و نيز لزوم سر بريدن در مكه به دليل وجود تنگدستان در آن است .
* برابرى كبوتر مكه با يك گوسفند در صورتى است كه در حرم و بدون حكم ( حاكم شرع ) مورد اصابت قرار گيرد كه در مذهب مالكى و شافعى چنين است .
* هر گاه كسى خارج از حرم ، شكارى را دنبال كرد ، اگر شكار وارد حرم شود ، بايد آن را رها كند . اين نكته را ابنالحاج به نقل از برخى مفسّرين نقل كرده است .
* همنشينى و همزيستى آهوان و درندگان در مكه ، كه محبّ طبرى آن را ذكر كرده است .
* امنيّت آهوان و درندگان در اين شهر . حتّى وقتى كه پرندگان از حدّ خود فراتر مىروند ، به رغم خروج از حرم ، امنيت دارند .
* حافظ مىگويد : گفتهاند از ديگر ويژگىهاى مكه آن است كه بر مردم مكه در حج تمتّع و حج قِران در نظر مالك و شافعى و بيشتر علما ، ريختن خون قربانى روا نيست ؛ چرا كه در شمار ساكنين و اهل مسجدالحرام به شمار مىروند ، البته ابوحنيفه نظر
شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام ( فارسى ) — صفحة 140
مساهمون: محمد مقدس
ص١٤٠