* به هنگام قضاى حاجت در صحرا و در صورت نبود حايل ، رو به كعبه يا پشت به كعبه ايستادن جايز نيست ؛ زيرا پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله در روايت ابوايّوب انصارى در صحيحين و نيز در روايت ابوهريره در صحيح مسلم و غيره ، از اين كار نهى كرده است .
* خداوند بر مردمان مكّه واجب گردانيد بر حجّاجى كه وارد مكه مىشوند ، آسان گيرند و براى سكونت ايشان طلب اجازه نكنند ؛ اين ويژگى از سخن ابويُمن بن عساكر در فضل و برترى منا نتيجهگيرى شده كه از سخنان سهيلى در باب اول نيز مطلبى در تأييد آن مىتوان يافت .
* كسى كه از مكه مهاجرت مىكند ، حق اقامت در آن را ندارد مگر آنكه سه روز از مهاجرتش گذشته باشد . العلاء بن حضرمى به نقل از پيامبر صلى الله عليه و آله در همين معنا ، حديثى روايت كرده است .
احكامى كه مكه و مدينه در آنها با هم مشتركند :
* تحريمِ قطع شاخههاى تازهء درختان و علفها وفرارى دادن شكار و صيد آنهاست ؛ هر چند در مورد مدينه ، شكار كردن حيوانات ، بنا به روايات صحيح در اين مورد ، مستلزم عقوبت نيست .
* دفنِ مشرك در مكه و مدينه حرام است و اگر دفن شود بايد تا پيش از گسسته شدن جسد ، نبش قبر گردد و بيرون آورده شود . شيخ خليل جندى مالكى در منسك خود از نووى اين ويژگى را نقل كرده است .
* حرمت اخراج و بيرون بردن خاك و سنگ مكه و مدينه ، بنا به نقل شيخ خليل جندى از ابنصلاح . متن سخن وى در بيان ويژگىهاى حرمين ( مكه و مدينه ) چنين است : « مكه و مدينه درحرمت استخراج سنگ و خاك مشتركند . واردكردن سنگ و خاك از غير حرم و در آميختن آنها نيز كراهت دارد و مسواك گرفتن از درختان ( اراك / درخت مسواك ) حرم ، جايز نيست . »
نووى نيز در اين باره چنين افزوده است : « مكه و مدينه در حرمت دفن مشرك هم مشتركند ؛ اگر دفن شد ، بايد پيش از گسسته شدن جسد نبش شود . » آنچه ابنصلاح در
شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام ( فارسى ) — صفحة 143
مساهمون: محمد مقدس
ص١٤٣