اين مقام شد و كارش بدانجا رسيد كه در الحاد و گمراهى غرق شد ، برخى راويان و مورخين ادعا مىكنند كه حسين بن منصور حلاج يكى از قطبهاى صوفيه نيز مدعى آن شد و از فرط نيرنگ و فريبى كه در كارش بود مىرفت تا عقل و خرد مردم را به خود جلب كند ولى ابو سهل بن اسماعيل بن على نوبختى طى مناظرهاى كه با او داشت - و در سخن از او ، بدان خواهيم پرداخت - محكومش كرد و در برابر مردم پرده از كارش برگرفت .
و در مورد شريعى يكى از اين مدعيان ، از ياران امام هادى و امام حسن عسكرى ( ع ) بوده كه پس از آن به انحراف گرويده و نسبت به اين دو امام راه افراط و غلو پيش گرفته و مواردى را به آنها نسبت داده كه در مورد افراد بشر صدق نمىكند و مدعى نيابت از سوى آنها و نيز رسالت براى خود شد امام مهدى نيز طى نوشتهاى ايشان را مورد لعن و نفرين قرار داد و از او بيزارى جست كه در پى بىآن شيعيان نيز لعنتش كرده و از او بيزارى جستند .
و محمد بن نصير نميرى كه طى صحبت از منحرفان و افراطيهاى عهد امام حسن - عسكرى ( ع ) دربارهاش سخن گفتيم ، در همان زمانه نشانههاى كفر و الحاد در تمامى نوشتهها و گفتهها و كارهايش نمايان بود . امام حسن عسكرى ( ع ) طى نوشتهاى شديد - اللحن او و حسن بن محمد بابا قمى را مورد انتقاد قرار داد او همچنانكه پيش از اين نيز گفتيم قائل به تناسخ ارواح و روا بودن انجام كارهاى حرام بود .
و در « رجال » كشى آمده است كه كسى ، غلامى را بر دوش او ديد به همين علت او را سرزنش كرد در پاسخش گفت : اين كار از تواضع و فروتنى در برابر خدا و دورى جستن از تكبر است ، معتقدات و نظريات او ميان مردم رواج پيدا كرد و طرفدارانش به نميرية معروف شدند پس از وفات امام حسن عسكرى ( ع ) مدعى شد كه او سفير امام مهدى ( عج ) ، و واسطهء ميان او و شيعيانش مىباشد پيش از آن ادعا كرده بود كه پيامبر است و اينكه امام هادى ( ع ) او را براى مردم ، فرستاده است و هنگامى كه بيمار شد و در شرف مرگ قرار گرفت به او گفته شد : بعد از تو جانشين كيست ؟ با صدايى ضعيف گفت : بعد از من احمد است ولى مردم او را نشناختند لذا يارانش پس از او آنچنان كه در « الغيبة » طوسى و « فرق » نوبختى و « رجال » كشى آمده است ، پراكنده گرديدند .
ديگر از اين مدعيان احمد بن هلال كرخى است كه امام رضا ( ع ) و هفت سال
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 571
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٥٧١