مدعيان سفارت از سوى امام مهدى ( عج )
راويان مدعى شدهاند كه گروهى حقه باز مدعى سفارت امام ( ع ) شدند و سعى كردند با نيرنگ و دروغ ، شيعيان را فريب دهند به اين اميد كه بتوانند اموالى را كه بوسيله وكلا و سفراى چهارگانه ايشان جلب مىشد ، به جيب خود زنند انگيزههاى ديگرى نيز در ميان بود كه دست حكام را نيز مىتوان مشاهده كرد ، در اين رابطه امام ( ع ) نامههايى در هشدار نسبت به آنها نوشتند و از آنها بيزارى جستند و همچنان نيز لعن و نفرين بر اينانى كه به دشمنى با اهل بيت برخاسته و فضلشان را منكر شدند و در احاديث آنها دست بردند و چيزهايى از سوى ايشان گفتند كه خود نگفته بودند و سفارش پيامبر در مورد آنها را تا روز قيامت ، ناديده مىگيرند .
از رواياتى كه به اين گونه مدعيان پرداختند چنين برمىآيد كه اين مدعيان دروغين كه به ناحق دم از سفارت امام زدند ابتدا در زمان سفير دوم محمد بن عثمان - عمرى كه مدت سفارتش بيش از بيست سال به طول انجاميد ، نمايان شدند و در زمان او حسين ابو محمد شريعى و محمد بن نصير نميرى و احمد بن هلال كرخى و ابو طاهر محمد بن بلال بلالى و برادرزادهء عمرى ، محمد بن احمد بن عثمان معروف به بغدادى و اسحاق احمر ، مدعى سفارت امام گرديدند از برخى روايات چنين برمىآيد كه برخى از اين مدعيان در آغاز كار خود به استقامت و پايدارى معروف بودهاند و با امام هادى و امام حسن عسكرى ( ع ) همراهى داشتهاند ولى از آن پس به انحراف رفتند و معتقد به مسائلى شدند و نظرياتى پيدا كردند كه نه با تشيع كه با اسلام نيز همخوانى نداشت . در زمان سومين سفير يعنى حسين بن روح نيز محمد بن على شلمغانى غراقرى مدعى